Vader-zoonweek inTignes 2012

We doen het nu al een paar jaar, samen een week skiën. Wouter (28 inmiddels) en ik. Eerst in Flachau in Oostenrijk, de laatste twee jaar in Tignes, in de Franse Alpen. We noemen het vader-zoon-week.  We zijn in Tignes om ‘kilometers te maken’ en tuimelen na een dag skiën ‘s-avonds na het eten zo rond half tien, tien uur doodmoe ons bed in. Natuurlijk is skiën in Oostenrijk gezelliger, maar tegen de uitgestrekte pisten in Frankrijk kan geen enkel ander skigebied op. In Flachau hebben we jaren geleden de beste après-skitent van de wereld ontdekt, de Hofstadl. Maar we missen de Oostenrijkse après-ski hier niet eens. Toegegeven, we hebben dit jaar zeven dagen lang het mooiste weer van de wereld gehad. Dat scheelt in ons oordeel. We zitten hier in het mooiste en grootste skigebied van Europa, de Espace Killy, en skiën dagelijks op de vele pisten in het gebied tussen Tignes en Val d’Isere, van de gletsjer op La Grande Motte (3456 meter) naar de gletsjer in Val d’Isere op de top van de Montet, op 3488 meter. We komen in skigebieden, die luisteren naar mooie namen als Le Bellevarde, La Solaise, La Toviere en Aguille Percée. We maken dagen van 35, 40 ski-kilometers, exclusief de afstanden per lift! Onze dag begint ’s-morgens altijd op de top van La Grande Motte met onze favoriete piste ‘Le Genépy’. Daar moeten we eerst met de Funiculaire, een sort-of bergmetro, naar toe. ‘Le Genépy’ gaat ruim zes kilometer lang door ongerepte natuur, als je even stilstaat is het muisstil. Een enkele andere skiër of snowboarder doorbreekt de stilte. Maar je hebt af en toe het gevoel even alleen op de wereld te zijn, op het dak van de wereld. Want veel hoger kun je in Europa skiend niet komen. En tussendoor lachen we ons dood om de meest simpele dingen, hebben we goeie, serieuze gesprekken, maken we flauwe opmerkingen, drinken we een goed glas en eten we typisch ski-junkfood als donuts, hamburgers, pizza’s en pasta’s. En er valt geen onvertogen woord. Quality-time in optima forma dus! De sfeer maakt het dat je jezelf ondanks de inspanning ontspant, dat je hoofd leegraakt en dat je uitrust. Om ná die week weer vol energie aan de slag te kunnen met allerhande werkzaamheden. Dat geldt voor ons allebei trouwens!
Een probleempje doemde de laatste jaren wel op: ik hou Wouter qua snelheid niet meer bij. Hij heeft het skiën vanaf z’n vijfde geleerd en kan technisch uitstekend skiën. En heeft ook nog de durf, die ik vroeger wel, maar nu níet meer heb. Ik moet maandag tenslotte weer werken, hè? Vroeger moest ik op hem wachten, nu wacht hij maar op mij! Overigens trekken we in de vader-zoon-week altijd één dag ons eigen plan. Ook wel eens zo fijn. Oh ja, en als ik ‘s-morgens na het eerste uur skiën al een koffiestop wil maken, protesteert Wouter heftig!! “Nu al???”
Als we dit weekend weer thuis zijn, willen we eigenlijk maar één ding: terug naar Tignes. Fransen zeggen dat zo mooi: ‘Partir c’est mourir un peu”. Gelukkig kent onze online reisorganisatie BizzTravel het fenomeen ‘voorreservering’. Die maken we dus maandag meteen:  zelfde appartement, zelfde week, tweede week januari 2013, zelfde arrangement. “Tignes: encore une fois en 2013!” We hebben er nú al zin in!

Een stukje historie...

Volgers
In mijn werkomgeving bij voetbalclub PSV heeft de officiële Twitteraccount van de club al meer dan 35.000 volgers, meer dan het stadion vol dus. En mijn collega’s Thijs Slegers (VI, 13.000 volgers), Rik Elfrink (ED, 4000) en Paul Post (Omroep Brabant, 900) volgen voor hun werkgever PSV en twitteren daar ook over. Ik (@eddyjansen) heb zelf nu bijna 1100 volgers, waaronder ook een groot aantal PSV-fans. Die hopen via mijn Twitteraccount dingen te vernemen, die ze anders niet zouden weten, denk ik. Soms geef ik ze een vinger, maar zelden een hele hand!

De officiële account van PSV is ‘verified by Twitter’: da’s een soort garantiezegel dat de betrouwbaarheid van de account bevestigd. Dat klopt ook wel, want PSV brengt via Twitter alleen door de directie en/of de technische staf bevestigde berichten naar buiten. Dat is voor externe journalisten wel eens lastig, want zij kennen ook vaak al het nieuwsfeit, maar zolang dat door de club niet bevestigd wordt, kun je er in feite niet meer mee dan het als sterk gerucht lanceren. En sterke geruchten zijn nog steeds geen keihard nieuws.

Onbetrouwbaar
Van geruchten wemelt het op Twitter, want iedereen blaat elkaar na uit angst het niet ‘te hebben’. Dat maakt helaas dat je je bij veel nieuws op Twitter moet afvragen of het betrouwbaar (genoeg) is. Betrouwbare bronnen als bekende media of bekende journalisten zijn er genoeg, maar er zijn evenveel onbetrouwbare bronnen. Een voorbeeld: de twitteraccount @barcastuff meldde enkele weken geleden dat PSV Afellay in de winterstop van Barcelona zou huren, zodat Afellay bij PSV aan zijn rentree voor het EK met Oranje zou kunnen werken en en-passant nog wat wedstrijden voor PSV zou kunnen spelen om ritme op te doen. Volslagen onzin natuurlijk, maar zelfs een gerespecteerd medium als Omroep Brabant –ook op twitter- nam het als nieuwsbericht over. Niet gechecked bij Afellay of zo, gewoon overgenomen. Met bronvermelding, dat dan weer wel. Maar juist in het feit dat de nieuwsvoorziening van Omroep Brabant als betrouwbaar te boek staat schuilt het grootste gevaar. Want nu wordt het bericht over Afellay ineens als ‘waar’ en ‘betrouwbaar’ gezien, terwijl insiders weten, dat Ibrahim Afellay nóóit meer voor PSV zal voetballen. Zomaar een voorbeeld om aan te geven waar mijn angst zit.

Er staat teveel klink-klaar onzinnieuws op twitter. Net zoals fake-accounts. Nog maar kort geleden leek het alsof de PSV-talenten Marcel Ritzmaier en Jurgen Locadia aan het twitteren geslagen waren, maar het waren zieke fans, die met de naam van de spelers aan de haal waren gegaan. Toegegeven, ik trapte er aanvankelijk ook in, maar had al snel in de gaten dat er iets niet klopte. Zo werd ik onlangs ook ineens gevolgd door VVV Venlo-voorzitter Hai Berden (@hai_berden). Ook een spookaccount, maar dat had ik gezien het dubieuze gehalte van de tweets al direct in de gaten.

Dat ís en blíjft het probleem van Twitter: was is betrouwbaar en wat niet! Want zolang Twitter een voor iedereen toegankelijk medium is, je onder iedere naam een account kunt openen en je zonder ‘verified’- status kunt posten wat je wilt blijft Twitter het snelste nieuwsmedium dat er is. Maar ook met minst betrouwbare! Mijn advies: check-check-dubbelcheck dus!

Mijn eerste evenementenverslag voor Omroep Brabant waren de Paralympics in Arnhem in 1980. Ik deed daar live-reportages en interviews met een door de techneuten van Omroep Brabant verbouwd telefoontoestel, waar je een microfoon en een hoofdtelefoon op kon aansluiten. De telefoon was zeker de eerste twintig jaar van mijn journalistieke carrière de leidraad: de uitspraak in de tachtiger jaren van de strafzaak tegen Ajax in het beroemde ‘staafincident’ deed ik met de enige telefoon, die in de perskamer van de UEFA in Zürich aanwezig was. In 1986 speelde PSV in het Oekraïense Djepopretrovsk, ik was daar voor Langs de Lijn. Het koste veel moeite naar Nederland te bellen. Eenmaal gelukt maakten we met de telefoniste van de centrale in Amsterdam of Den Haag de afspraak dat er tien journalisten waren die allemaal hun stukjes moesten doorbellen. Zij schakelde steeds weer naar een andere redactie. Anno 2011 is dat ondenkbaar. Bij NOS Langs de Lijn ging ik de hele wereld over en maakte kennis met de voortschrijdende ontwikkeling van de techniek. Mijn eerste interland was Spanje-Nederland in 1986 in Nou Camp in Barcelona. Ik deed in 1988 verslag van de memorabele Europa Cup-finale tussen PSV en Benfica, ik was als verslaggever op het EK in Duitsland en mocht later dat jaar naar mijn eerste Olympische Spelen, in Seoel. Later kwamen daar nog de EK’s en WK’s bij en ook de spelen in Barcelona, Albertville, Atlanta, en Sydney. In Seoel, bij de Olympische Spelen, maakte ik kennis met de mobiele telefoon. Op sommige klussen kreeg ik er eentje mee, om daarmee de redactie –ook in Seoel- te kunnen bellen. Die Koreanen hadden dat toen al voor elkaar. Nieuwsgierig als ik was heb ik natuurlijk ook mee naar huis gebeld. En zelfs dát ging, hoewel de verbinding van een uiterst beroerde kwaliteit was. Geen idee trouwens wat dat belletje de NOS destijds heeft gekost! Twaalf jaar later, in Sydney, gebruikten we onze GSM’s. Uit kosten overweging met een Australische SIM-kaart. Tussen Seoel en Sydney zat slechts twaalf jaar!

Het medialandschap is in die bijna 40 jaar ongelooflijk veranderd. Vroeger stond je als radioverslaggever met één collega van de tv op de trainer of ‘n speler te wachten. Nu staan er zeven televisiecamera’s te wachten en een veelvoud aan andere journalisten. Ze twitteren, hebben een iPad en in no-time staat het nieuws op Twitter, Facebook of de website van de krant. Als het nieuws al niet eerder door de club zelf of door de sporter zelf naar buiten is gebracht.
Ik heb ooit Erica Terpstra als voorzitter van NOC#NSF geïnterviewd. Zij vertelde mij dat ze in het jaar 2000 van het IOC opdracht had gekregen om een mediaplan te schrijven voor eventuele Olympische Spelen in 2018 of 2022 in Nederland. ‘Onmogelijk!’ zei ze. Nu is niet te bedenken wat er in 2018 in medialand allemaal mogelijk is. Welke nieuwe technieken er zullen zijn? Wie had er vijf jaar geleden van twitteren gehoord? Hoe kort kennen we social media als MSN, Facebook, LinkedIn, Google+ of Hyves nog maar? Wie had twintig jaar geleden durven denken dat je goals van je favoriete club a la minute op je mobiele telefoon kunt bekijken? Om maar eens wat te noemen. In 1995–nog maar vijftien jaar geleden- kocht ik m’n eerste mobiele telefoon, zó groot dat-ie niet eens in m’n broekzak paste. Hij deed het alleen in Nederland -áls je al dekking had- en niet in het buitenland. Het begrip sms-sen bestond nog niet. Kijk eens welke plaats je mobieltje nu in je leven inneemt! Ik doe er álles mee: smssen, pingen, whatsappen, mailen, twitteren, hyven, facebooken, linkedinnen, filmpjes en foto’s uploaden, zelfs bellen! Als ik hardloop of op vakantie aan ’t skiën ben, trackt-ie mijn route en registreert allerlei details. Alles kan bijna met dat ding. Binnen twee minuten staat een kort filmpje van de training van bijvoorbeeld PSV online op Twitter of Facebook, waar volgers en vrienden weer op kunnen reageren. Filmpjes, foto’s en verhalen, die ik als freelance journalist maak, zet ik tegenwoordig op mijn server. De redacties voor wie ze bedoeld zijn hebben selectief toegang en kunnen ze er zó afhalen. Door de voortschrijdende techniek is dus ook mijn werk, de journalistiek enorm verandert en niet meer te vergelijken met 36 jaar geleden. Wel plezierig is dat die nieuwe techniek gelukkig geen invloed heeft op het eigenlijke werk: een goed interview, een mooie reportage of een flitsend live-verslag. En het brengen van nieuws, waar je als journalist natuurlijk een neus voor hebt! Dat blíjft vakwerk en daarin kan een (sport)journalist zich gelukkig nog steeds onderscheiden. In die zin is er eigenlijk ook weer helemaal níets veranderd.

Mijn eigen website, een simpele portal naar mijn social media-pagina's

Met de komst van social media heb ik mijn mening de afgelopen twee jaar wel bijgesteld. Ik ben sinds een kleine twee jaar een fanatiek twitteraar en gebruik ook volop andere social media. En ik geloof inmiddels ook heilig dat de traditionele website z’n langste tijd heeft gehad. Verdwijnen zal-ie nooit, maar de website krijgt met de niet te stuiten opkomst van social media als Facebook, Twitter, LinkedIn, Google+ en Behance een volstrekt ander doel.

Laat ik het op mijzelf toespitsen: mijn eigen website www.jansenmedia.nl is er sinds kort een zonder toeters of bellen. Een simpele portal, die je op een snelle manier vertelt wie ik ben, wat ik doe en hoe je mij kunt bereiken. Precies, een visitekaartje op internet. Niets meer en niets minder. Via dat visitekaartje kun je naar mijn social media-pagina’s navigeren. Zakelijk zijn Facebook en Behance voor mij het belangrijkste. Onder de paraplu van mijn prive-Facebookaccount heb ik sinds kort een zakelijke Facebookpagina gemaakt: www.facebook.com/jansenmedia. Daar kan ik alles kwijt wat ik kwijt wil: filmpjes die ik voor PSVtv maak, foto’s die ik wil delen, info over verhalen die ik voor magazines schrijf, mijn DJ-activiteiten, kortom: alles kan erop, zonder de noodzaak van dure en uitgebreide hostingruimte of een vaak kostbaar content managementsysteem.

Mijn zakelijke Facebookpagina met heel veel interactiemogelijkheden

En Facebook is gratis en biedt mij bovendien de interactie die ik zoek: vrienden, collega’s en relaties kunnen reageren op wat ik erop zet, ze kunnen mijn informatie weer met hún vrienden of relaties delen, ik kan vrienden en relaties uitnodigen voor een event en op die manier reikt mijn inhoud véél verder dan-ie ooit via een traditionele website zou komen. Datzelfde geldt overigens voor de Facebookpagina van mijn disco-evenement Classics Dance Night. Bovendien ontdekte ik een jaar geleden Behance Network, een social media-platform voor creatieve professionals. Op www.behance.net/eddyjansen staat mijn portfolio: van commercials die ik de afgelopen jaren heb gemaakt tot de huisstijl van Classics Dance Night; van een aantal websites van mijn hand tot voetbalsamenvattingen met mijn commentaarstem. Het Behance Network is net als Facebook gratis toegankelijk en biedt voldoende uploadruimte voor al je materiaal. En: het is voor iedereen bereikbaar. En natuurlijk is er ook www.linkedin.com/in/jansenmedia voor mijn uitgebreide CV, mijn twitteraccount die ik fifty-fifty zakelijk gebruik en mijn WordPress-blogpagina http://eddyjansen.wordpress.com. En dan zou ik nog bijna mijn Runkeeper-account www.runkeeper.com/user/eddyjansenvergeten, waarop al mijn sportieve inspanningen te volgen zijn.

In de 7-Heuvelenloop in 1992: 58 minuten en 18 seconden.

Ik heb me afgelopen week in een onbezonnen moment online aangemeld voor de Zevenheuvelenloop op zondag 21 november in Nijmegen. Vijftien kilometer in de heuvels van het Rijk van Nijmegen. M’n inschrijfgeld is al afgeschreven, m’n startnummer is ook al binnen: 15733. Point of no-return dus. Zo zit ik ook in mekaar. Ik zal nu ook niet verzaken. De discipline wint het van andere gedachten. Afgelopen zondag, tijdens de zes kilometer in Eindhoven vroeg ik me wel af waarom ik dat gedaan heb. De Zevenheuvelenloop! Is dat niet een brug tever? Zes kilometer gaat uitstekend, tien ook nog wel, twaalf, dertien kost me al wat meer moeite. En dan vijftien! Heuvel op, heuvel af. Vooral die eerste vijf kilometer! Vals plat alleen maar omhoog lopen.
Ik heb wel een mooie tijd staan in Nijmegen. In 1992 liep ik er 58:18, mijn snelste tijd op de Zevenheuvelenloop. Maar ja, da’s niet alleen 18  jaar, maar ook 20 kilo geleden! Dat waren nog eens tijden! De laatste drie kilometer gingen heuvel-afwaarts en die liep ik moeiteloos in een dikke drie minuten per kilometer. Ik reken nu op het dubbele! Persoonlijke besttijden zal ik nooit meer lopen. Die 58:18 uit 1992 blijft als historisch in mijn logboek staan. Ik ga nu voor ‘binnen het anderhalf uur’ en dat zal nog een hele kluif worden. Maar, afgaande van mijn 32.15 op de 6km in Eindhoven afgelopen zondag en de wetenschap dat ik nog vijf weken heb om te trainen, is het geen onhaalbaar doel.
De Zevenheuvelenloop heeft voor mij nóg iets heel moois. Pa en ma, allebei 83 jaar, wonen áán het parcours in verzorgingstehuis De Vijverberg in Berg en Dal. Bovenaan de Kwakkenberg, precies bij het 12 km-punt. Ze zijn er  gelukkig nog steeds! Ik weet zeker dat ze komen kijken als het een beetje lekker weer is. Eigenlijk vind ik dát nog wel veel belangrijker dan die verwachtte eindtijd.

Sydney 2000 met Leontien van Moorsel en Inge de Bruin

‘Hoe lang doe jij dit werk nou al?’ vroeg een goede vriend mij afgelopen zomer, toen wij onder het genot van een goed glas wijn op een terras aan een Spaanse costa zaten. Ik schrok van mijn eigen antwoord, want al terugtellend kwam ik uit op 36 jaar! Op 1 april 1974 begon ik als leerling-journalist bij dagblad De Gelderlander in Nijmegen. Dat was een goeie leerschool, waar ik de kneepjes van het vak leerde. Vanaf 1980, toen ik bij Omroep Brabant in Eindhoven ging werken, ging ik mij fulltime met sport bezig houden. Ongelooflijk hoe alles veranderd is met de komst van het digitale tijdperk. Ik stam nog uit de tijd dat kranten in lood werden opgemaakt, verhalen werden uitgewerkt op een typemachine en radio-interviews werden opgenomen op een bandje. Een tijdperk zonder e-mail, laptop, internet, mobiele telefoon, sms-sen, ftp en twitter. Ondenkbaar nu haast!
‘Wat was je geworden als je geen journalist was geworden?’ vroeg de vriend vervolgens, terwijl hij nog ’s inschonk. Geen idee, antwoordde ik. Mijn vader had graag gezien dat ik in verzekeringen was gegaan. Ik kom uit een echt Nationale Nederlanden-nest en hij zou het geweldig gevonden hebben als ik daar ook terecht gekomen zou zijn. Maar ik wilde –helaas voor hem- iets anders.

Interview met atleet Ben Johnson, in '88 op gebruik van doping betrapt

Al vanaf mijn jeugdjaren was ik verzot op voetballen. Ik woonde in mijn geboortestad Den Haag op een steenworp afstand van het Zuiderpark en zat iedere thuiswedstrijd bij ADO op de tribune. We hadden een seizoenkaart en de hele week stond in het teken van ADO. Ik knipte alles met betrekking tot ADO uit de kranten en verzamelde dat ik in plakboeken. Ik heb ze helaas niet meer!  En als ik wist waar een speler woonde, geneerde ik mij niet om erheen te fietsen, aan te bellen en om een handtekening te vragen. Kees Aarts bijvoorbeeld woonde vlakbij.
Zelf voetbalde ik later bij OSC, een klein clubje in de Haagse wijk Mariahoeve. Later toen wij in Wassenaar woonden, werd dat Blauw Zwart en na onze verhuizing naar het oosten van het land, in 1969, heb ik nog een blauwe maandag bij Eendracht in Mook gespeeld. Ik was geen geweldige voetballer. Integendeel. Stijf links, wel snel, maar dan houdt het al gauw op. Doelpunten -als ik ze al maakte- waren meestal meer toeval dan wat anders. Zo’n mislukte voorzet die er bij de tweede paal indraaide.  Of een toevallige intikker, die iedereen had gemaakt. Ik heb later ook nog getennist: zelfde verhaal. Meer ballen uít dan ín. Meer ballen in het net dan eróver! Maar sport en met name voetballen had mij wel te pakken en nog steeds! Ik denk dat daarom mijn keuze voor de journalistiek en later de sportjournalistiek wel te verklaren is. Als ik als voetballer of als tennisser niet vooraan kon staan, dan moest dat maar op een andere manier. Als journalist dus.

Interview voor Sportjournaal met tennisser Thomas Muster in 1993

Vanaf mijn komst bij Omroep Brabant in 1980 kwam ik met PSV in aanraking en later, toen ik bij de NCRV en NOS Langs de Lijn werkte, ben ik PSV steeds intensief blijven volgen, ook al omdat ik hier inmiddels in de buurt van Eindhoven woonde. En het is mij gelukt: overal met mijn neus vooraan staan. Voor Omroep Brabant ging ik met PSV mee, thuis, uit, Europa in. Later bij NOS Langs de Lijn ging ik de hele wereld over. Mijn eerste interland was Spanje-Nederland in 1986 in Nou Camp in Barcelona. Ik deed in 1988 verslag van de memorabele Europa Cup-finale tussen PSV en Benfica, ik was als verslaggever op het EK in Duitsland en mocht later dat jaar naar mijn eerste Olympische Spelen, in Seoel. Later kwamen daar nog de EK’s en WK’s bij en ook de spelen in Barcelona, Albertville, Atlanta, en Sydney. Op de Spelen deed ik voornamelijk tennis, atletiek en later ook voetbal. En overal stond ik met mijn neus vooraan en interviewde grote sporters: van hardloopster Merlene Ottey tot tennisster Steffie Graf, van Carl Lewis tot Ivan Lendl, van Ben Johnson tot Jim Courier, van Alan Shearer tot Zinedine Zidane.

EK 1996 op Wembley: Nederland-Engeland

‘Is het nog even leuk als vroeger?’ vroeg de vriend bij het derde glas rosé. ‘Absoluut, maar zoveel anders! Het medialandschap is in die bijna 40 jaar ongelooflijk veranderd. Vroeger stond je als radioverslaggever met één collega van de tv op de trainer of ‘n speler te wachten. Nu staan er zeven televisiecamera’s te wachten en een veelvoud aan andere journalisten. Ik heb ooit Erica Terpstra als voorzitter van NOC#NSF eens voor Tennis Magazine  geïnterviewd. Zij vertelde mij dat ze in het jaar 2000 van het IOC opdracht had gekregen om een mediaplan te schrijven voor eventuele Olympische Spelen in 2018 of 2022 in Nederland. ‘Onmogelijk!’ zei ze. Nu is niet te bedenken wat er in 2018 in medialand allemaal mogelijk is. Welke nieuwe technieken er zullen zijn. Wie had vijf jaar geleden van twitteren gehoord? Hoe kort kennen we social media als MSN, Facebook, LinkedIn of Hyves nog maar? Wie had 20 jaar geleden durven denken dat je goals van je favoriete club a la minute op je mobiele telefoon kunt bekijken? Om maar eens wat te noemen. In 1995–nog maar vijftien jaar geleden- kocht ik m’n eerste mobiele telefoon. Die deed het alleen in Nederland -áls je al dekking had- en niet in het buitenland. Het begrip sms-sen bestond nog niet. Kijk eens welke plaats je mobieltje nu in je leven inneemt! Ik doe er álles mee:  smssen, pingen, whatsuppen, mailen, twitteren, hyven, facebooken, linkedinnen, zelfs bellen! Als ik hardloop, trackt-ie mijn route en registreert allerlei details. Alles kan bijna met dat ding. Door de voortschrijdende  techniek is dus ook mijn werk, de journalistiek enorm veranderd, niet te vergelijken met 36 jaar geleden. Wel plezierig is dat die nieuwe techniek gelukkig geen invloed heeft op het eigenlijke werk: een goed interview, een mooie reportage of een flitsend live-verslag. Dat blijft vakwerk en daarin kan een (sport)journalist zich gelukkig nog steeds onderscheiden. In die zin is er eigenlijk ook weer helemaal níets veranderd.

Interview met wielrenner Hennie Kuiper in 1979

De avond viel, de fles wijn was leeg. En ik realiseerde mij nóg eens dat ik best bevoorrecht ben om steeds met m’n neus vooraan te mogen staan. En dat ik het mooiste beroep van de wereld heb.