Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Muziek’ Category

Dik 10 jaar geleden, in 2008, hadden Jan Hendrix (’n oude jeugdvriend) en ik een -naar later bleek- gouden idee: Classics Dance Night! Stappen zoals je vroeger in de 70’s en 80’s deed. Opnieuw met je vrienden van toen op stap, opnieuw met dat vriendinnetje van toen onder de spiegelbol op de verlichte dansvloer! Wij brachten het gevoel van *Saturday Night Fever* terug, met alle discohits uit de 70’s en 80’s. Hendrix had een bedrijf in licht en geluid, ik was met Jansen Media & Events handig in publiciteit, design, website en ticketing. Dat was een mooie combinatie. En we draaiden beiden als DJ! Want dat deden we vroeger in de 70’s en 80’s tenslotte ook.
  Classics Dance Night was een schot in de roos. Ik maakte een website, waar je meteen je tickets kon reserveren. En waar de ochtend na het event de party-pic’s al online stonden. Dat zorgde voor een geweldige band met onze achterban. Wat dat betreft waren we de tijd ver vooruit! We zochten in principe naar locaties waar je vroeger ook uitging: de Schouwburg in Cuyk, de Beurs in Sint-Oedenrode, Theater De Blauwe Kei in Veghel, De Pul Uden, Vivaldi Zalencentrum OssCC de Pas Heesch, het Palazzo in Grave, de Orangerie in Den Bosch, Grandcafe de Wildeman in Eindhoven, locaties in Oirschot, Moergestel, Rosmalen, Gemert, Someren, Geldrop, Malden, Groesbeek, Gennep, Oisterwijk, Overasselt, Boxmeer, Venray, Bergeijk, Helmond. En we maakten met de zaaleigenaren slechts één afspraak: ‘jullie de tap, wij de deur’. Natuurlijk hadden we laten uitrekenen dat die inkomsten ongeveer parallel liepen. Los van het feit, dat we daar allebei met enorm veel lol aan het draaien gingen, was het ook zakelijk jarenlang een groot succes. We waren één van de eersten die zo’n event durfde neer te zetten. De meeste avonden waren al snel uitverkocht. We deden er in elke plaats twee: één in het voorjaar en één in het najaar.

Maar zoals met veel initiatieven destijds: #ClassicsDanceNight stierf een langzame, haast voorspelbare, dood. Bezoekers werden ouder en gingen niet meer zoveel uit. En er kwamen her en der meer soortgelijke feesten. De crisis in 2011 zal ook wel een rol gespeeld hebben. In 2012 hebben we voor het laatst een Classics Dance Night gedraaid. Vier jaar lang geweldige avonden gehad met pieken in het voor- en najaar. Ik had het voor geen goud willen missen!

Read Full Post »

Het wordt een beetje traditie: op de laatste dag van het jaar in een korte blog even terugkijken. Nog even de twaalf maanden van dit jaar de revue laten passeren. Kort gezegd: 2015 was een prima jaar, zakelijk èn privé. Jansen Media & Events draaide prima jaarcijfers, de beste sinds 2010. Ik heb hockeyclub Oranje Zwart, Eurosport en het Eindhovens Dagblad als nieuwe opdrachtgevers binnengehaald; daar ben ik heel blij mee en tevreden over!

Bij Flying Dutch op Strijp-S in Eindhoven

Bij Flying Dutch op Strijp-S in Eindhoven

Privé was het een heel stabiel jaar: genoten van de liefde, fijne en gezellige dingen gedaan, waaronder het concert van Fleetwood Mac op 1 juni jl. in de Ziggodome en twee dagen daarvóór Flying Dutch in Eindhoven. Daarmee zijn meteen de twee muzikale hoogtepunten van het jaar genoemd.

Over muziek gesproken: in 2015 was het ook een mooi moment om een punt te zetten achter mijn dj-activiteiten. Het is mooi geweest. Ik vind het wel mooi om zelf het moment van stoppen te bepalen. Op 23 januari doe ik het nog één keer, voor familie, vrienden, vriendinnen en bekenden, maar dan is het toch echt ‘schluss’.

Mijn grote geluk uit 2015: JB!

Mijn grote geluk uit 2015: JB!

Ik ben twee keer lekker wezen skien, in Tignes en met mijn verjaardag in Flachau en deze zomer heb ik de vakantie maar een keer overgeslagen omdat het werk teveel tijd en aandacht vroeg! Die schade haal ik in 2016 wel weer in! 😉

Maar al het bovenstaande valt in het niet bij het grote geluk dat mij in 2015 overkwam: de geboorte van JB, Julian Benjamin, zoon van dochter Rayke en schoonzoon Marc, op 29 augustus. Uit verhalen wist ik dat het bijzonder is om opa te worden. Ik kon mij er op voorhand wel íets bij voorstellen, maar dat het mij zóveel zou doen, had ik niet voor mogelijk gehouden. Daarom is 2015 toch echt het jaar van die kleine grote vent van mij. Van JB!

Read Full Post »

eddy_dijk9

Laatste klusje bij Dijk9…

Het geweldige marathon-feestje bij Dijk9 was zondagavond het laatste klusje van mijn ‘alter ego’ Eddy Jones. Na zoveel jaren draaien vind ik het mooi geweest.

Het kost me fysiek steeds meer moeite; een uurtje draaien is oké, maar ik trek dat soort lange sessies van vier, vijf tot wel zes uur niet meer. Toen ik vanmorgen uit bed kwam wist ik het ook weer! Ik ben geen 18 meer, hè? En als ik draai, dan sta ik niet als een zoutzak achter de dj-booth. Dan doe ik mee, zo ben ik nou eenmaal!

Ik heb wel eens grappend gezegd dat ik wil voorkomen dat ze gaan vragen “of die oude grijze man achter de dj-booth weg kan”. Nou is dat gelukkig nog nooit gebeurd. Maar dat moment wil ik vóór zijn en ik wil graag zelf bepalen wanneer ik stop, voordat anderen dat voor mij doen. Gisteren vond ik een mooi moment. Ik speelde al langer met het idee. Draaien bij Dijk9 was de afgelopen vijf jaar één van de leukste klussen die er door het jaar heen waren. Eerder heb ik natuurlijk bijna acht jaar de 70’s-80’s party Classics Dance Night’s overal in Brabant gedraaid. En de laatste jaren af en toe bij de Wildeman, Playerz, de Gaper en Berlage achter de dj-booth gestaan. Na zo’n topfeestje als afgelopen zondag is het een goeie gelegenheid om zeggen dat het mooi is geweest. En dat is het ook geweest: kei-mooi! Jullie allemaal bedankt voor de support!

Read Full Post »

Van links naar rechts: John McVie, Stevie Nicks en Mick Fleetwood

Van links naar rechts: John McVie, Stevie Nicks en Mick Fleetwood

In 2007 kocht ik de DVD The Dance van Fleetwood Mac. Of, eerlijk gezegd, ik kopieerde hem van iemand. Voor thuisgebruik. Zelden heb ik zo genoten van dit door MTV geregistreerde concert. Vooral van de begeleiding van de USC Trojan Marching band op Tusk en Don’t Stop was geweldig. Op dát moment beloofde ik mijzelf dat ik Fleetwood Mac ooit nog eens live zou zien. Dat stond sindsdien hoog op m’n bucketlist. Het duurde bijna acht jaar. Maandag 1 juni 2015 was het zover, in de Ziggodome in Amsterdam.

Even een stukje muziekonderwijs: Fleetwood Mac is een Brits-Amerikaanse band, in 1967 aanvankelijk als bluesband opgericht. Mick Fleetwood, John McVie en Peter Green scoorden een aantal grote hits: Need Your Love So Bad, Albatross, Oh Well part 1 en Man Of The World.
Green stapte begin jaren zeventig uit de groep. Drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie zijn tot de dag van vandaag de constante factor in de groep. De komst van de songwriters Christine McVie in 1970 en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham in 1975 gaf de groep een enorme boost. Het album Rumours uit 1977 geldt als één van de best verkochte albums ter wereld. Ook hier kende het succes zijn keerzijde: de relationele problemen tussen John en Christine McVie en tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks zorgden voor grote spanningen in de studio en legden meermalen een bom onder het voortbestaan van Fleetwood Mac. Mick Fleetwood ging persoonlijk failliet, Stevie Nicks ging bijna ten onder aan drugsverslaving en John McVie had een alcoholverslaving. Problemen overigens, die allemaal opgelost werden.

Mick Fleetwood

Mick Fleetwood

Het album The Dance in 1997 bracht de groep weer in de spotlights, mede door de al genoemde fraai geregistreerde MTV-opname. Christine McVie trok zich een jaar later terug uit de groep, door psychische problemen. Om overigens dit jaar weer terug te keren.

Anno 2015 stond Fleetwood Mac met On With The Show dus in de 1975-bezetting op het podium van de Ziggodome. Hun vermogen wordt geschat op 100 miljoen dollar. Per persoon. Christine McVie is na 17 jaar afwezigheid weer terug en is met haar 72 (!!) jaar de oudste van het stel, Lindsey Buckingham met z’n 66 jaar de jongste. Daar tussenin Mick Fleetwood (68), John McVie (70) en Stevie Nicks (68). Leeftijden die aan het optreden niet af te lezen waren. Alle topsongs van het succesvolle album Rumours kwamen in de ruim twee uur durende show voorbij.

Stevie Nicks en Lindsey Buckingham

Stevie Nicks en Lindsey Buckingham

Het geluid in de Ziggodome was geweldig, de zangpartijen van Nicks, Buckingham en McVie klonken vrijwel zoals ze ook vroeger klonken. Toch kon ik niet aan de indruk ontkomen dat er her en der een geluidsband ter ondersteuning meeliep. De blazerssectie die we hoorden op Tusk stond immers niet op het podium. En het geluid klonk meermalen net iets voller dan je van de instrumentale bezetting op het podium zou mogen verwachten.

Niettemin was de opbouw van het concert prima: na de opening met The Chain kwam You Make Loving Fun als tweede nummer en de andere nummers van Rumours (Dreams, Rhiannon, Everywhere, Little Lies, Go Your Own Way en Don’t Stop) afgewisseld met een enkel nummer van het album Tango In The Night. Vooral de twee psychedelisch klinkende nummers Gold Dusk Woman en I’m So Afraid maakten veel indruk. Dat geldt trouwens ook voor het door Buckingham akoestisch gezonden Big Love (met virtuoos gitaarspel) en voor World Turning, met een geweldige drumsolo van Mick Fleetwood. Het slotakkoord was voor Christine McVie; 72 jaar maar er is nog geen sleet op te bekennen. Swingend op haar keyboards en een nog glaszuivere stem. Zij sloot de avond af met Songbird.

Christine McVie (72)

Christine McVie (72)

Dit concert onderstreepte nog eens dat Fleetwood Mac tot een van de grootste bands aller tijden behoort en dat alle bijna 100 uitverkochte concerten van de wereldtournee On With The Show bewijzen dat er nog steeds veel belangstelling is voor de muziek van de band. Maar eerlijk gezegd moeten we ons ook afvragen hoelang de show nog on gaat. Want de leeftijden, lees: jaren, gaan nu natuurlijk wel een keertje tellen.

Concert: Fleetwood Mac On With The Show
Datum: maandag 1 juni 2015
Locatie: Ziggodome Amsterdam

Read Full Post »

Ik ben opgegroeid met de Top 40. Toen de Top 40 in 1965 begon, was ik 12 jaar. Er was nog geen teletekst, geen internet, we deden het slechts met één televisiezender. Als je al televisie thuis had tenminste. Maar die Top 40 was belangrijk, zeker als je van popmuziek hield. Haal een gedrukt exemplaar, bij je platenhandelaar! 

De gezichten van het gedrukte exemplaar van de Top 40 in de loop der jaren...

De gezichten van het gedrukte exemplaar van de Top 40 in de loop der jaren…

Het was dé radiokreet, die Joost den Draaijer alias Willem van Kooten verzonnen moet hebben. Je kon niet wachten tot het vrijdag was. Dan lag het nieuwe gedrukte exemplaar van de Top 40 bij de grammofoonplatenwinkel. Je wist niet hoe snel je hem moest halen om te weten wie er op één stond en wie de nieuwe binnenkomers of de hoogste stijgers waren. Tuurlijk, nu google je het even. Of je kijkt op de Top 40-app op je smartphone: je krijgt een pushmelding als er een nieuwe nummer één is. Later kwam daar ook nog de tipparade bij. Met de alarmschijf: de grootste kanshebber om hoog in de Top 40 te komen.
In die tijd luisterde je op een transistor-radiootje naar Radio Luxemburg, waar Felix Meurders en Peter Koelewijn de diskjockey’s waren. De ontvangst was buiten zuid-Nederland belabberd: in de buurt van een bliksemafleider was de ontvangst nog het beste. Die fungeerde als extra antenne. Later zat je iedere zaterdagmiddag aan de radio gekluisterd om te luisteren naar de nationale zaterdagmiddag-gebeurtenis: alle veertig platen op een rijtje! Illegal door Radio Veronica uitgezonden vanaf een schip op de Noordzee. Rob Out, Lex Harding en Tom Collins waren de dj’s die de top 40 presenteerden. Het waren m’n helden van die tijd!
De Top 40 ontstond in de jaren dat Amerika maar vooral Groot Brittannië domineren in de wereld van de populaire muziek. De Britse invasie is in Amerika volledig op stoom gekomen. De Beatles waren trendsetter: in april 1964 stonden de Fab Four op de eerste vijf plaatsen van de Amerikaanse hitlijst, iets wat later nooit meer is gebeurd. De Billboard Hot 100 was dé toonaangevende hitparade voor de hele wereld. Een ware vloedgolf aan Britse bands -en artiesten weet in Amerika successen te scoren. Bands als Peter and Gordon, The Dave Clark Five, The Animals, Herman’s Hermits, The Yardbirds, The Kinks, The Zombies, The Hollies, Manfred Mann, Rolling Stones, Freddie & The Dreamers, The Who, The Shadows, The Troggs, Them, Wayne Fontana & The Mindbenders, The Small Faces en de Spencer Davis Group hebben hits. En ook solo-artiesten zoals Lulu, Cliff Richard, Tom Jones en Donovan zijn succesvol. Ook in Nederland domineren Britse artiesten in de top 40. Artiesten als de Beatles, maar ook Procol Harum’s A Whiter Shade Of Pale kwam in 1967 van niets op één binnen. Dat was uniek, zo leek het althans. Want het is in de 50-jarige geschiedenis van de Top 40 toch nog 30 keer voorgekomen dat een track van niets op één binnenkwam. En de laatste decennia niet meer of minder dan in de beginjaren van de hitlijst. Tussen 1968 en 1997 gebeurde het zelfs een periode van 29 jaar helemaal niet. De Beatles (I Feel Fine) waren in 1966 de eerste, Nick Simon (Julia) in 2013 de laatste. Later braken ook Nederlandse acts dankzij de top 40 internationaal door: Golden Earring, Shocking Blue en de George Baker Selection hadden aan de Top 40 een ideale opstap om ook aan de andere kant van de grote plas door te breken.

Vanaf dit schi

Vanaf dit schip, de Norderney, zond Radio Veronica in de jaren 60 en 70 de Top 40 ‘illegaal’ uit…

Nog steed is de Top 40 voor mij een leidraad, ook al omdat ik zo af en toe nog steeds als dj draai en daarom alles bij wil houden. Misschien omdat ik ermee opgegroeid ben, maar ik check ‘m vrijwel elke week. Niet meer bij mijn platenhandelaar, maar op mijn iPhone. Het boekwerk Top40 Hitdossier behoort al jaren tot mijn standaardwerk qua muziek om weetjes op te zoeken. En voor iedere draaiklus download ik toch maar even de nieuwste Top 40 om er zeker van te zijn dat ik alles bij me heb.

Natuurlijk was en is de betrouwbaarheid van de Top 40 altijd een heikel punt. Hoe precies waren de verkoopgegevens van een aantal geselecteerde grammofoonplatenzaken destijds? Hoe groot is de kans op manipuleren? Harde bewijzen voor de mogelijkheid om een goede Top 40-notering of een alarmschijf te kopen zijn er nooit geweest. Nog steeds zijn er discussies over de betrouwbaarheid. Inmiddels wordt de Top 40 langzaam ingehaald door de charts van Beatport en iTunes, die voornamelijk de (digitale) downloads als basis hebben. De kreet de enige echte houdt steeds minder stand. De generaties die met de Top 40 opgroeiden wordt steeds dunner en kleiner. En omdat verkoopcijfers al lang niet meer leidend zijn voor het samenstellen van de lijst, neemt ook het betrouwbaarheidsgehalte af.

I Fee Fine, de eerste nummer één in de Top 40

I Fee Fine, de eerste nummer één in de Top 40

De Nederlandse Top 40 gaat de populariteit van hits vanaf nu meten aan de hand van sociale media. Er wordt gekeken naar resultaten op Twitter, Youtube, Instagram en Facebook. Momenteel wordt de populariteit van hits gemeten op basis van airplay, streaming en muziekonderzoek met behulp van een panel. Daar komt nu dus de meting op social media-gebied bij. Trefwoorden zijn daarbij leidend. Waterdicht is deze meting niet, weet ook de stichting Nederlandse Top 40. En dat is jammer, want het tornt aan de status van het instituut dat de top 40 al vijftig jaar is.

Deze week bestaat de top 40 precies 50 jaar. De Beatles waren op 2 januari met I Feel Fine de eerste nummer één, deze week staat Ed Sheeran aan kop met Thinking Out Loud. Sheeran is van 17 februari 1991, toen de top 40 al 26 jaar bestond en de Beatles al weer uit elkaar waren. Van de Beatles weten we vrijwel zeker dat het in 1965 om de meest verkochte grammfoonplaten ging. Anno 2015 heb ik bij de koppositie van Ed Sheeran echter hele grote vraagtekens.

Read Full Post »

Wauw, wat een jaar!! Ik was afgelopen april 40 jaar journalist en prijs mezelf gelukkig dat ik ook in 2014 weer genoeg werk had om de hypotheek te kunnen betalen. Geintje natuurlijk, want het viel helemaal niet tegen.

Overal met je neus vooraan staan!

Overal met je neus vooraan staan!

Ik vind dat ik nog steeds het mooiste vak van de wereld heb: ik sta overal met mijn neus vooraan, kom interessante mensen tegen en mag daar over schrijven en praten! Mijn reis naar Miami en het Ultra Music Festival heeft dit jaar een onbeschrijflijke indruk op mij gemaakt. Die trip, eind maart, staat dan ook met stip bovenaan mijn reistop-10. Maar daar heb ik al in eerdere blogs genoeg over geschreven.

Miami downtown skyline

Miami downtown skyline

De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik niet zo’n klager ben. Maar eigenlijk valt er ook weinig te klagen over het afgelopen jaar. Los van alle mooie interviews, verhalen en reportages ben ik weer lekker verliefd geworden (en ben dat nog steeds!), heb op leuke feestjes kunnen draaien, heb met vriendin en kids wat aangename tijd in/op mijn favoriete vakantiebestemmingen Tignes en Ibiza doorgebracht en ben na een kleine blessure in april weer volop aan het hardlopen en ook dat gaat prima. Klagen? Nee dus! En natuurlijk zijn er wat teleurstellingen geweest. Op zakelijk vlak bijvoorbeeld, maar die zijn eigenlijk de moeite niet waard om er nu nog energie in te steken.

Wouter's 31e verjaardag op Ibiza (met Rayke en Dominique)

Wouter’s 31e verjaardag op Ibiza (met Rayke en Dominique)

Ik hoop dat jullie ook met genoegen terugkijken op 2014. En mochten dingen in 2014 niet gelukt zijn, probeer het in 2015 nog eens een keer. En voor jullie allemaal geldt: wees trots op de herinneringen uit 2014 en geniet op voorhand al van 2015. Ik hoop dat het je lukt om er een topjaar van te maken! Blijf gezond, hou alles heel en wees lief voor elkaar 😉 Happy newyear en all the best!!

Read Full Post »

Alleen de plaats is al uniek. Midden in Miami-downtown, in Bayfront Park aan Biscayne Boulevard naast de haven. Tussen de hoge wolkenkrabbers.

Alleen de plaats is al uniek. Midden in Miami-downtown, in Bayfront Park aan Biscayne Boulevard naast de haven. Tussen de hoge wolkenkrabbers.


Als er één ding is wat er in 2014 met kop en schouders boven uit stak, was het mijn trip eind maart naar Miami in het kader van “40 jaar Journalist”. Ik had er veel van verwacht, maar het sloeg werkelijk álles. Ik ben een week lang ongelooflijk opgezogen door Miami Beach in al z’n facetten en door Ultra Music Festival in het bijzonder. Ultra was een once-in-a-lifetime belevenis, alhoewel ik niet uitsluit dat ik er over een paar jaar nog eens heen ga.

Need to say more?

Need to say more?

Ik had mazzel, want via een relatie had ik een full-access pers- en fotoaccreditatie weten te bemachtigen. Dat scheelt een slok op een borrel op een festival, waar drie dagen lang zo’n 80.000 mensen per dag rondlopen. Neem aleen al de toegang tot de press-room, waar airco, drankjes waren en waar je dj’s kon ontmoeten. Maar niet alleen UMF, ook South Beach, Ocean Drive, private parties in exclusieve clubs, the American way: het was een ge-wel-di-ge trip ter gelegenheid van mijn 40-jarig journalistenjubileum! Kijk dit filmpje maar eens, dan weet je precies wat ik bedoel! Ik krijg er bij het bekijken nog steeds ernstig kippenvel van. In het filmpje zie je iemand met een spandoek waarop staat dat ze 21 werd tijdens Ultra. Well, I got 62 on Ultra! Want de 11 uur durende vlucht was precies op m’n verjaardag, die door het tijdsverschil acht uur langer duurde! Gelukkig  hebben enkele vriendinnen van mijn dochter, die op studiereis waren in Miami, mij die eerste dag ‘s-avonds op sleeptouw genomen. En heb dus met hen een hele leuke verjaardag gehad in Club Mokai!

Wat een beleving op Ultra Music Festival!

Wat een beleving op Ultra Music Festival!

Ultra was in drie dagen tijds álle grote deejays aan het werk zien: van Hardwell, Armin van Buuren, W&W en Diplo tot Carl Cox, Nervo, Guetta, you name it en natuurlijk plaatsgenoten Sander van Doorn en Showtek. Ultra was overwhelming: ik heb nog nooit een festival bezocht waar de beleving zo intens was als daar. Alleen de plaats is al uniek. Midden in Miami-downtown, in Bayfront Park aan Biscayne Boulevard naast de haven. Tussen de hoge wolkenkrabbers. Zelden zoveel nationaliteiten verzameld gezien op een muziekfestival. Dáár begint het festivalseizoen, dáár hoor je de nieuwste muziek, de nieuwste tracks. Maar Miami was ook genieten van een ontbijtje, ‘s-morgens vroeg op Ocean Drive. Met uitzicht op strand en zee. En het geluid van kletterende golven en langsrijdende dikke Amerikaanse auto’s. Met pancakes met stroop en aarbeien, teveel koffie en een té grote verse juice. Unforgettable!

Ocean Drive in South Beach

Ocean Drive in South Beach

En hardlopen op één van de beroemdste stranden van de wereld! Miami was ook basketbal kijken in de pub bij het hotel: Miami Heat tegen Indiana Pacers. Bloedstollend spannend temidden van superfanatieke Amerikanen. Of met de huurauto naar Key Biscayne, waar het jaarlijkse ATP-tennistoernooi aan de gang was. En Miami was ook de avond in de Mansion, één van de meest exclusieve discotheken in Miami Beach. Een avond vol wauw-momenten tijdens een optreden van Hardwell. En de beachparty van Spinnin’ Sessions in Nikki Beach Club was al niet minder, met Martin Garrix, Sander van Doorn, Oliver Heldens en Ummet Ozcan. Geloof het of niet: ik heb het allemaal in negen dagen tijds meegemaakt.

Met plaatsgenoot Sander van Doorn op UMF

Met plaatsgenoot Sander van Doorn op UMF

Als er één week voorbij is gevlogen, dan is het die dikke week in Miami wel geweest. Zoveel gezien, zoveel gedaan, zoveel genoten. Volgens mij heb ik daar de hele tijd met een big smile van oor-tot-oor rond gelopen. Eigenlijk is dat helemaal niet in één blog te vatten. Ik wilde iets speciaals doen omdat ik 40 jaar in het vak zat. Iets dat bijna niet te evenaren is. Lekker in m’n eentje. En dat is echt wel gelukt! Amerikanen hebben daar een mooi woord voor. Awesome! Dat was het. In één woord. En daarom is dát mijn onbetwiste moment van 2014. Met stip. En er komt echt níets, maar dan ook níets ook maar een beetje bij in de buurt! 😉

Read Full Post »

Net 55 jaar is-ie inmiddels. En dat is Bryan Guy Adams (Kingston, Ontario, 5 november 1959) misschien wel aan te zien, maar zeker niet aan te horen! Want qua stemgeluid heeft Bryan Adams de tand des tijds aardig overleefd. Er zit absoluut nog geen sleet op deze rock-veteraan. 

Prima backdrop voor visuals en close-up's!

Prima backdrop voor visuals en close-up’s!

Alle grote hits uit zijn imposante ruim 30-jarige carriere kwamen maandagavond in de Amsterdamse poptempel Ziggodome voorbij en met het gegeven dat het zijn vijfde concert in vijf dagen tijds was is er met de stem van de Canadees nog niets mis. Lekker rauw bij de stevige rocknummers en sexy bij ballads als Heaven, Please Forgive Me en Have You Ever Really Loved A Woman. Adams is een echt podiumdier. Gesteund door zijn vier-koppige band straalt zin om voor zo’n volle Ziggodome op te treden er vanaf. De bezoekers zijn fans van weleer: de gemiddelde leeftijd schommelt tussen de 40 en 55 jaar en de Canadees moet flink z’n best doen om de meute die níet vlak voor het podium staat óók in beweging te krijgen. Dat lukt als hij al bij het derde nummer de eerste tonen van Run To You inzet. Zijn eerste grote hit uit 1985 blijkt voor iedereen het startsein voor het feest der herkenning te zijn. Precies 30 jaar na de release van zijn meest succesvolle album Reckless in 1984, toert Adams met zijn band de aardbol rond. Reckless bevatte maar liefst zes grote hits: Run To You, Kids Wanna Rock, Somebody, Summer Of 69, One Night Love Affair en It’s Only Love, een duet met Tina Turner. Zijn grootste hit scoorde Adams in 1991, onder leiding van de Zuid-Afrikaanse top-producer Robert John ‘Mutt’ Lange: (Everything I Do) I Do It For You werd een wereldwijde nummer 1-hit en stond in ons land zelfs twaalf weken op één.

Bryan Adams in actie in de Ziggodome

Bryan Adams in actie in de Ziggodome

Op het podium van de Ziggodome ontpopt Adams zich als een echte entertainer. Hij loopt al spelend op zijn gitaar en zingend van links naar rechts en zoekt daar het publiek op de tribunes op. Adams is echter niet de enige showman op het podium vanavond. Ook drummer Mickey Curry en met name gitarist Keith Scott stellen alles in het werk om het publiek te amuseren. Scott toont zich gedurende de show onvermoeibaar. De gitarist is al ruim dertig jaar een trouwe metgezel van Bryan Adams en is een uitmuntende muzikant. Tijdens zijn gesoleer wordt duidelijk hoe groot het aandeel van Scotts typerende gitaargeluid is in de muziek van Adams. De chemie tussen beiden is onmiskenbaar aanwezig en boeiend om naar te kijken.
Af en toe grijpt Adams naar zijn acoustische gitaar om de juiste sfeer bij de juiste song te krijgen. Bij Heaven hoeft Adams zelf nauwelijks mee te zingen: dat doet het 15.000 koppige publiek voor hem, dat niet alleen déze tekst moeiteloos uit het hoofd meezingt. Aan het slot van de show, na nummers als Summer of 69, The Only Thing That Looks Good On Me Is You18 Till I Die en het bij afwezigheid van Mel C. solo gezongen duet When You’re Gone (1998), besluit Adams zijn bijna twee-en-een half uur durende show met een verrassende acoustische set. Waar andere artiesten zouden opbouwen om af te sluiten met een knaller of ’n grote hit, doet Adams dat anders zónder de show als een nachtkaars te laten uitgaan. Hij creeert de juiste sfeer als hij iedereen vraagt zijn mobiele telefoon te laten schijnen. “Daar heb ik toch al de hele avond tegenaan moeten kijken!” zegt hij enigszins cynisch.

Geen overdaad aan licht

Het podium kende geen overdaad aan licht; er hingen nog geen vijftig ‘moving-heads’

Het geluid in de Ziggodome was zoals altijd voortreffelijk. De ondersteuning met licht en visuals was simpel, maar voldoende. Een grote vidiwal liet wisselend filmpjes of de muzikanten-in-close-up zien en qua licht was er geen overdaad. Het was goed genoeg. Het ging om Bryan Adams en zijn songs en de Canadees kwam in deze setting meer dan uitstekend uit de verf. En daar ging het tenslotte om!

[Bryan Adams’ Reckless-tour, Ziggodome Amsterdam, maandag 8 december 2014]

Read Full Post »

Je kent dat waarschijnlijk wel: je maakt iets mee, je bent ergens en dan krijg je ineens zo’n flashback naar iets, een moment van vroeger. Dat had ik dus gisteren. Het zal rond 1968, 1969 geweest zijn. Ik woonde in Wassenaar en mocht voor het eerst ‘uit’. Mijn stapavonturen beperkten zich tot die tijd tot schoolfeestjes en partijtjes bij vriendjes en vriendinnetjes thuis. Ik herinner mij een feestje bij een meisje met een tamelijk welgestelde ouders in een groot statig huis in Den Haag. Aan de Laan van Meerdervoort. Met muziek van de Beatles, Stones en Golden Earrings, toen nog met S! Er waren veel mensen en werd werd volop gedanst. Het moet echt het eerste discofeestje in mijn leven geweest zijn. Waar ik overigens keurig door mijn vader gebracht en weer opgehaald werd.

Percy-Sledge-Ultimate-Performance--When-a-Man-Loves-a-Woman Maar, terug naar Wassenaar. Ik mocht voor het eerst ‘uit’. Niet op vrijdag- of zaterdagavond! Nee, op zondagmiddag. Naar een veredelde jeugdsoos, de Waxing Moon. Door wijlen mijn moeder steevast als de Waxie Moen uitgesproken. Die soos zat in zo’n houten wijkgebouwtje niet ver van ons huis af. De ramen waren donker gemaakt om op zondagmiddag toch nog een beetje sfeer te ceeren. Er hingen visnetten aan het plafond met lege wijnflessen erin. Er hingen grammofoonplatenhoezen van Wilson Pickett en Percy Sledge aan de muur, er stonden van die gymzaal-banken langs de kant en er hingen slingers. Er was een bar voor drank, maar geen idee of er ook alcoholische drank geschonken werd. Een disk-jockey draaide op een podiumpje in een hoek de muziek en ik vond het geweldig! Ik herinner mij dat ik er de eerste keer wat onwennig binnen liep. Ik trof er leeftijdsgenoten die bij mij op school zaten, maar ook mensen die ik nog nooit gezien had. Volgens mij ging ik er de eerste keer heen met Inge Visser en Mariette Kaptein, toevalligerwijs allebei dochters van een (banket)bakker in Wassenaar. Verschillende bakkers, wel te verstaan. Het was mijn eerste ervaring met een dansvloer en op ‘When A Man Loves A Woman’ van Percy Sledge, ‘Sitting On The Dock Of The Bay’ van Otis Redding of  ‘Tramp’ van Otis Redding en Carla Thomas met een meisje dansen. Ik was 17! En die twee meisjes vonden de DJ trouwens wel interessant. Die DJ was Rob Beuk, zoon van een winkelier in electronische apparatuur in Wassenaar. Toen ik Rob Beuk daar plaatjes zag draaien, wist ik het: dát wil ik ook! Enfin, de rest is geschiedenis! th

Gistermiddag draaide ik samen met Bram van Leeuwen op de reunie van de Eindhovense Maddox-discotheek. Dat was in een zaaltje annex bar bij een indoor skibaan in Woensel. De sfeer was precies zoals vroeger in de Waxing Moon in Wassenaar. Een niet al te grote ruimte, kleine bar, dito aankleding. Beetje schemerig ook. Het was zondagmiddag, het was er gezellig vol, veel liefhebbers van soulmuziek en we draaiden muziek van Otis Redding, Wilson Pickett en Arthur Conley. Er werd gedanst zoals dat ook vroeger het geval was en ik kreeg ineens die flashback naar 1968, 1969. Naar de zondagmiddagen in de Waxing Moon in Wassenaar. Dit was nou typisch zo’n zondagmiddag, waarop er eigenlijk in al die jaren niets veranderd was. Alleen was ik nu de DJ!

Read Full Post »

Hij staat te boek als een van de grootste en beste DJ’s ter wereld: de Zweed Tim Bergling alias Avicii stond afgelopen weekend twee keer voor een uitverkocht Ziggodome in Amsterdam. Tweemaal 17.000 bezoekers. Waarschijnlijk had de 24-jarige Zweed de Ziggodome ook vier keer uitverkocht! Maar was ik nu bij een dancefeest of een popconcert?

Avicii met zijn rechterhand onophoudelijk omhoog, als een dirigent die zijn eigen muziek dirigeert!

Avicii met zijn rechterhand onophoudelijk omhoog, als een dirigent die zijn eigen muziek dirigeert!

Tim Bergling’s naam, die eerder hits maakte als Tim Berg en Tom Hangs, heeft met name het laatste jaar enorm aan populariteit gewonnen. De naam Avicii is gebaseerd op Avici, wat het laagste niveau is binnen de boedistische hel. De hit Wake Me Up, die niet alleen in Nederland, maar in meer dan 35 landen wekenlang op nummer 1 stond, zorgde voor de definitieve doorbraak. Volgens het Amerikaanse zakenblad Forbes heeft Avicii inmiddels een jaarinkomen van 20 miljoen dollar. De Zweed stond afgelopen jaar na Hardwell en Armin van Buren op de derde plaats van de toonaangevende DJ Mag Top 100.

Avicii’s grote doorbraak ontstond een jaar geleden, eind maart 2012 op het Ultra Music Festival in Miami. Daar kwamen plotseling een banjospeler en soulzanger Aloe Blacc het podium op. Samen speelden ze de eerste keer Wake Me Up live. De rest is inmiddels geschiedenis. Wake Me Up stond in Nederland vanaf 6 juli elf weken onafgebroken  op de eerste plaats van de Top 40 en werd uiteindelijk de best verkochte single van 2013.
Het wordt Avicii toegedicht dat hij de nieuwe popmuziek heeft ontwikkeld. Radio 3-dj Giel Beelen noemt hem de Mozart-van-nu. Voor zijn debuutalbum True liet hij gerenommeerde singersongwriters liedjes componeren, waar hij vervolgens zelf een beat bij maakte. Zo ontstonden het country-achtige Wake Me Up, maar ook Hey Brother, dat ook een Guus Meeuwis-cover had kunnen zijn. Of zijn nieuwste hit Addicted To You, dat klinkt naar Adele en zo uit de nieuwste James Bond-film had kunnen komen.

Hoog tempo van lichteffecten bij Avicii in Ziggodome.

Hoog tempo van lichteffecten bij Avicii in Ziggodome.

De twee identieke concerten dit weekend kwamen wat lastig op gang. De opening met Hey Brother was spectaculair, maar in het eerste half uur bleef Avicci wat hangen in de wat softere nummers van zijn album. Pas daarna, toen oudere hits als Fade Into Darkness, Bromance en Levels aan bod kwamen, de grote hits van zijn landgenoten van Axwell, Sebastian Ingrosso en Steve Angello van Swedish House Mafia voorbij kwamen en hij ook nummers van Nederlandse DJ’s (Starlight van Don Diablo, This Is What It Feels Like van Armin van Buuren en Animals van Martin Garrix) draaide, kwam de avond echt op gang. In die zin moet Avicii zich in het hol van de leeuw hebben gevoeld. Want het zijn toch juist de Nederlandse DJ’s, die de dance over de wereld populair hebben gemaakt en die met zeven vermeldingen in de DJ Mag Top 10 staan! Niettemin weerstond Avicii die uitdaging en sloot de twee uur durende set af met -natuurlijk- zijn grootste hit Wake Me Up.

Dancefeest of popconcert?

Dancefeest of popconcert?

De veelzijdigheid van Avicii spatte er af, want de Zweed bleef niet bij een enkele stijl: van zijn pop-hits switchte hij even gemakkelijk naar de wat stevigere electro, bigroom en progressive house, soms zelfs met een vleugje dubstep. Zijn rechterhand stak hij onophoudelijk omhoog, alsof hij de muziek dirigeerde die hij ook even onophoudelijk meezong.

Opmerkelijk was dat Avicii daarbij nauwelijks een koptelefoon gebruikte en vrijwel niet naar z’n Pioneer CDJ2000-draaitafels keek. Het kan zijn dat de Zweed een in-ear-system gebruikte. Dat was op afstand niet te beoordelen. Of de mixen waren tot in perfectie voorbereid. Dat zou met het hoge tempo van muziek en de timing van de lichteffecten niet eens zo onlogisch zijn. Want het blijft een raar fenomeen: twee maal 17.000 mensen die uit hun dak gaan voor een DJ, die twee uur lang zijn eigen plaatjes en die van anderen draait. En die daarvoor een bedrag van zeker zes cijfers voor de komma toucheert. Niettemin zette Avicii een meer dan uitstekende set van twee uur neer. Waarin hij inderdaad bewees een van de besten van de wereld te zijn. Maar wat blijft hangen: was ik nu bij een dancefeest of bij een popconcert? Want geheel in tegenstelling tot gangbare dancefeesten was het feest om elf uur afgelopen en was iedereen op tijd weer thuis.

Read Full Post »

Older Posts »