Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Nee, er is aan mij geen groot voetbaltalent verloren gegaan. Ik was wel fanatiek, maar ik had echt geen talent. Ik kon geen bal 20 keer hoog houden, ik had geen vlammende passeerbeweging. Maar ik was wel snel, dat wel. En was daarom de schrik van menig rechtsback, die ik met mijn snelheid als linksbuiten m’n hielen liet zien om vervolgens een voorzet te geven. Die er af en toe ook nog eens per ongeluk in waaide. Ook dat. Maar verder was ik een zeer middelmatige voetballer. En áls ik dan een keer een goal maakte, was dat er een die iederéén gemaakt zou hebben.

Het clubhuis van OSC aan de Vlamenburg
in Den Haag/Mariahoeve

Toen wij in 1966 verhuisden naar de Haagse nieuwbouwwijk Mariahoeve was daar voetbalvereniging OSC. Van oorsprong was dat een Voorburgse club, een fusieclub voortgekomen uit de clubs Oosterboys en S.V.T. Zo ontstond OSC, Oosterboys SVT Combinatie. Omdat de nieuwbouwwijk Mariahoeve sociaal gezien dringend behoefte had aan een voetbalclub en OSC in Voorburg min of meer overbodig was, zorgde de gemeente Den Haag voor twee velden aan de Vlamenburg, temidden van alle nieuwbouwflats. En daar nestelde OSC zich en werd ik in 1967 als 15-jarig jongetje lid van OSC: gele shirts, blauwe broeken en blauwe kousen. Ik vond het geweldig! De héle week leefde ik toe naar die ene competitiewedstrijd op zaterdag. Ik zat op de MULO en in mijn klas zat ook ene Dickie. Een jongen met een Molukse achtergrond. Hij speelde in hetzelfde team als ik en iedere dag hadden we het op school over de wedstrijd van de zaterdag die komen ging. Mán, wat waren we fanatiek. Maar eenmaal op het veld viel het allemaal toch nog wel wat tegen. Want we waren gewoon niet zulke goeie voetballers. Ik heb er een fijne tijd gehad, daar bij OSC. Van ons huis was het 10 minuten op de fiets. Ik woonde op de Saffierhorst. De Vlamenburg was niet echt ver weg.

De clubvlag van OSC

In 1969 verhuisden wij naar Wassenaar. Voetbal had mij ondanks een gebrek aan talent te pakken en dus meldde ik mij aan bij Blauw Zwart, de destijds trotse hoofdklasser uit Wassenaar. Ook daar was ik een leuke voetballer, maar niet meer dan dat. Ik schopte het geloof ik tot de B2. Ik weet er niet zoveel meer van. Wel dat wij mijn laatste wedstrijd, vlak voordat wij in 1973 verhuisden naar Mook bij Nijmegen, in een thuiswedstrijd met Blauw Zwart wonnen. Van wie weet ik niet meer, maar we wonnen met 2-0. En ik maakte ze allebei! Twee van die lullige intikkertjes. Maar ja, ook dát is en kwaliteit, toch? Apetrots was ik, want mijn vader was erbij.

Na mijn verhuizing naar Mook werd ik lid van Eendracht, de lokale voetbalclub. Wat een boerenkoolvelden waren dat, zeg. Ik heb daar nooit een fijn gevoel bij gehad en haakte na wat proeftrainingen al snel af.
Later bleek dat ik toch meer voor duursporten in de wieg ben gelegd. Ik heb tennis gespeeld, heb gevolleybald, maar hardlopen, schaatsen en fietsen waren toch veruit favoriet. Laat mij maar een hele of halve marathon lopen. Of een middag schaatsen op de Loosdrechtse Plassen. Of tegen de 100 km fietsen. Daar doe je mij meer plezier mee dan een passeerbeweging tegenover een rechtsback, waarvan ik bij voorbaat weet dat-ie toch op niets uitloopt. Ik heb nog wel eens een wedstrijdje in een journalistenelftal gespeeld. Tegen Helmond Sport afgedroogd worden met 11-0. Of tegen de technische staf van PSV alle hoeken van het veld zien. Los van de gezelligheid word je daar ook niet vrolijk van.

Met journalistenteam tegen technische staf PSV

Misschien heeft het feit dat ik als voetballer nooit kon doorbreken er wel toe geleid dat ik later voetbalverslaggever ben geworden. Ik heb het allemaal zo van dichtbij meegemaakt, dat ik het precies voelde toen die linksbuiten met een snelle passeerbeweging de rechtsback liet staan en uit een voorzet de winnende goal liet maken. Waarmee ik bedoel: ergens heeft het zo moeten zijn. Mijn talenten lagen blijkbaar op een ander vlak. 😉

Read Full Post »

In 1992 en 1993 liep ik, in Eindhoven, twee keer de hele marathon. Op dinsdag 10 augustus 2021 reed ik op de racefiets de Col de L’Iseran in de Franse Alpen omhoog: van 1500 naar ruim 2770 meter. Wát een tocht. Wát een afzien! Het voelde als mijn derde marathon.

Na 3,5 uur klimmen de top van de Col de L’Iseran bereikt!

De nacht van maandag op dinsdag was een onrustige nacht. Korte slaapjes afgewisseld met lang wakker liggen. De Col de L’Iseran: wat als ik het niet zou kunnen? Wat als ik niet de benen had om die klus te kunnen klaren? Wat als ik halverwege eigenlijk beter om zou kunnen keren en terug naar de auto rijden? Ik had de dag ervoor de Montée de Tignes gedaan: de laatste 10 km van de 9e Tour-etappe van dit jaar. Ook strak omhoog met finish op 2100 meter. En dat voelde goed en gaf dus hoop. Of toch niet?
Uiteindelijk viel ik weer in slaap en werd tegen acht uur wakker. Douchen, ontbijten, weer- en windbericht op m’n iPhone checken en alles klaarmaken voor de grote tocht. De benen voelden goed, maar de vraag was of dat ook na 10 kilometer nog zo was. Er zat wat onzekerheid in m’n hoofd.

Af en toe een foto- en drinkmomentje onderweg

Het ontbijt was in mijn B&B prima geregeld: verse croissants, prima jam, iets tè lauwe koffie, maar goed genoeg om een kleine bodem te leggen voor de beklimming van de Col de L’Iseran die dag. Vanaf mijn B&B, gelegen in Tignes Le Brévières, was de top van de Col de L’Iseran zo’n 25 kilometer. Start op 1500 meter, einde op 2770 meter. Maar Claude, de maître van het B&B, had mij al gezegd beter met de auto naar Les Dailles te rijden, tot vlak vóór Val d’Isere. De drie tunnels tussen Les Brévières en Les Dailles waren te gevaarlijk voor fietsers. Bovendien werd er gewerkt aan de weg. Dus: beter starten op de camper-parkeerplaats in Les Dailles, precies 18 km tot de top van de Col de L’Iseran. Een advies dat ik ter harte heb genomen.

De eerste zes, zeven kilometer waren redelijk vals plat

De zon kwam weldadig achter de bergtoppen  tevoorschijn, toen ik net na half tien mijn Audi op de camper-parkeerplaats in Les Dailles stuurde. Ik was niet de enige die vanaf die plek richting  de Col de L’Iseran ging. Dat schept meteen een band, maar ik was wel alleen toen ik na een kwartiertje vertrok. De grootste fout die ik zou kunnen maken was met iemand mee op rijden. Ik zou en moest m’n eigen tempo rijden. In iemands wiel gaan zitten zou een grote misrekening kunnen betekenen.

De eerste zes, zeven kilometer waren redelijk vlak tot venijnig oplopend (foto boven). Het was in elk geval een stuk waarop je lekker in je ritme kon komen. Lekker een beetje rondkijken naar het steeds ruiger wordende landschap. Het voelde goed en vond dit een prima begin. In de Alpen staat het voorblad steevast op het binnenblad: ik had ook nu genoeg ruimte om lekker mee te draaien. Onderweg, bij 13 km even een korte stop gemaakt voor een foto. Daarna door tot ik een parkeerplaats zag. Ik hoopte dat ze daar een ‘snelle’ koffie zouden hebben. Maar dat was ijdele hoop.

Al snel op behoorlijke hoogte

Het was het einde van die lange aanloop en het begin van de eerste haarspeldbochten. Direct na de Pont du Saint Charles (bruggetje over de Isère) ging het behoorlijk omhoog, van bocht naar bocht, van kilometer naar kilometer (foto links). Mijn hartslag knalde meteen omhoog, maar ik had mij van te voren voorgenomen die zoveel mogelijk onder controle te houden: niet boven de 153. Dat was ook het advies van mijn cardioloog, bij wie ik sinds een jaar of twee onder behandeling ben: je mag hem best flink belasten, maar jaag ‘m nou niet over de kling. En als dat wel dreigde te gebeuren maakte ik een korte stop: even wat foto’s maken van de fabelachtige omgeving, even rustig wat drinken, hartslag terug naar 130 en dan weer verder.

Oranje shirt kon rekenen op veel bijval!

Op zich ging dat allemaal prima. Ik had een oranje wielershirt aan en dat leverde her en der wel wat aanmoedigingen op in de trand van ‘allez, le Hollandais’ of zoiets. Hoe hoger ik kwam, hoe minder ik het hoorde. Ik merkte ook gaandeweg dat hoe hoger ik kwam er steeds minder zuurstof in de lucht zat. En dat was ook aan de benen te voelen. De voorbereiding op deze tocht was tenslotte grotendeels in het water gevallen. In juni had ik last van Ischias, een beknelde zenuw in de onderrug. Bovendien scheurde ik half juni tijdens een potje strandvoetbal met m’n kleinzoon in Spanje een pees in m’n rechterschouder. (inderdaad ‘hoe dan?’). Tel daarbij het mindere weer in juni en juli en de voorbereiding was gewoon waardeloos.

Na bijna 12 kilometer klimmen…

Dus het was te verwachten dat het moeilijk zou worden, de laatste drie, vier kilometer gingen dan ook niet van harte, maar op karakter. Het kostte moeite, ik had verzuurde benen, maar na bijna 3,5 uur klimmen was ik boven. Langs de Leisiere-skilift, die ik swinters altijd neem naar de gletsjer, de laatste twee drie bochten, het oude kerkje op de top al in zicht en de borden met daarop de wegbewijzering Col de L’Iseran 2770 meter. De tijd en het gemiddelde zijn voor mij volstrekt onbelangrijk. Het feit dat ik het gered heb, in m’n eentje, is voor mij een persoonlijke overwinning. Ik daag mezelf graag zo af en toe uit met een mooie uitdaging en ben best trots dat het allemaal gelukt is. Dat was in 1992 en 1993 met die twee marathons, dat is nu in 2021 met de beklimming van de Col de L’Iseran. Volgend jaar wellicht weer een andere berg. Maar dan graag een iets betere voorbereiding!

Vlak voor de top van de Col de L’Iseran fietste ik langs de Leisiere-skilift, die mij swinters altijd naar de gletsjer van Val d’Isere brengt!

Read Full Post »

Evert ten Napel

Vanavond doet collega Evert ten Napel zijn laatste commentaar bij een voetbalwedstrijd: Ajax-PSV in de Amsterdam Arena met als inzet de Johan Cruyff Schaal. Evert was een collega, die nèt een generatie voor mij zat: hij is acht jaar ouder en samen met Theo Reitsma, Eddy Poelman en Hugo Walker was hij jarenlang de stem van Studio Sport. Toen was er nog geen ESPN, geen RTL, geen SBS en geen Veronica. Toen was Studio Sport hèt programma, waar je met het bord op schoot nar het Eredivisie-voetbal keek. Evert stamt nog uit de tijd, dat een Europese wedstrijd alleen op tv kwam als het stadion uitverkocht was.

De NOS-ploeg die naar het WK in Italie in 1990 ging. Evert ten Napel rechts boven op de foto, ik onder midden op het bankje

Het pad van Evert en mij hebben elkaar regelmatig gekruist. Evert was ook afkomstig van Langs de Lijn, waar hij als TROS-medewerker jarenlang wedstrijden versloeg. Mijn komst bij Langs de Lijn liep ongeveer parallel met Evert’s vertrek naar Studio Sport. Niettemin werkten we veel samen. Niet in de laatste plaats omdat we elkaar vaak bij competitiewedstrijden tegenkwamen: Evert voor de tv, ik voor de radio.
Hij begroette mij steevast met een wat norsig “Hé, Jansen!” . Dat was typisch Evert, een wat norsige Drent. Weet niet of dat alleen bij mij was. Evert en ik werkten samen. Dat was het. Geloof niet wat we ooit gezellig ergens een biertje hebben gedronken.

Alhoewel, misschien toch, op het WK 1990 in Italie. Evert en ik hadden allebei Milaan als uitvalsbasis. Evert had een huurauto van Studio Sport, een fraaie Fiat Croma. En we hadden ongeveer hetzelfde rooster: de groep met Brazilië, Schotland, Zweden en Costa Rica die in Genua speeldem en de groep met Belgie, Korea, Spanje en Uruguay met wedstrijden in Verona. En naar die wedstrijden reed ik dan samen met Evert naar toe. Evert deed het tv-commentaar, ik het commentaar voor de radio. We zullen onderweg best wel de nodige social talk gehad hebben. Ik kan me daar echter weinig van herinneren.

Verder heb ik Evert meegemaakt als ijshockeyverslaggever tijdens de Olympische Winterspelen in Calgary in 1988. Ik was presentator van de nachtuitzendingen op Radio 1 (toen nog Hilversum 1) en Evert verzorgde de flitsen van allerlei spannende ijshockeyduels in Calgary. En ook in mijn NCRV-tijd was Evert op zeker een regelmatige verslaggever in onze programma’s. Ook ben ik Evert nog eens tegengekomen in het Oostenrijkse Flachau, een skioord waar Evert’s dochter Carry skilerares was. Puur toeval: mijn eigen dochter Rayke was dat een paar jaar later daar ook!

Vanavond doet Evert dus zijn laatste wedstrijdcommentaar op televisie: Ajax-PSV om de Johan Cruyffschaal. Evert is 77 jaar en vind zelf dat het mooi geweest is. Dat besluit heb ik drie jaar geleden ook genomen: je kunt dat beter zelf doen, dan dat anderen je straks gaan zeggen dat het mooi geweest is. Evert: ga lekker genieten van je kinderen en kleinkinderen, ga lekker reizen, ga toeren op je Harley Davidson. Doe van alles wat je nog wilt voordat het te laat is. Dat doe ik ook en ik kan er best aan wennen, aan dit leven!

Ik ga vanavond kijken en vooral luisteren: ik denk dat er tijdens Evert’s laatste wedstrijd op televisie nog wel wat Evert-ten-Napel-klassiekers voorbij zullen komen.

Read Full Post »

Het jaar 2017 zal mijn boeken in gaan als het jaar waarin ik 65 jaar werd. Tuurlijk, da’s een mijlpaal. Je krijgt pensioenuitkering, je ontvangt AOW; da’s allemaal heel plezierig, want je hoeft er niets voor te doen. Maar met pensioen gaan? Nee joh! Ik blijf gewoon lekker werken. Dat heb ik het afgelopen jaar gedaan en dat blijf ik ook in 2018 doen. Achter de geraniums zitten is niets voor mij. Ik moet wel eerlijk toegeven dat het niet onplezierig voelt dat met die uitkeringen de druk er een beetje vanaf is.

Hawaii 2017

Hawaii 2017: Pipeline Beach

2017 was een fijn jaar. Privé en zakelijk. Jansen Media & Events behaalde prima jaarcijfers: de beste sinds 2010! Ik behoor gelukkig tot de categorie ZZP’ers met zoveel werk als ik zelf wil, en dat is prettig. Het stelt je in staat wat gemakkelijker je eigen tijd in te delen en ook andere dingen te doen. Genieten van mijn kleinzoon bijvoorbeeld, hij is mijn beste vriend ever! Genieten van familie, vrienden en vriendinnen, van popconcerten en dancefestivals, van gezellig drinken en eten in de heerlijke Eindhovense binnenstad. En mooie reizen te maken: van Ibiza tot Hawaii, van Flachau tot Guardamar en Malaga, ook in het nieuwe jaar staat er al weer van alles op de rol. Met carnaval naar Guardamar, in april naar New York en Philadelphia, van de zomer natuurlijk naar Ibiza en in oktober wil ik ook weer een mooie reis maken. Bali? Australie? Weer Miami? Of toch San Francisco? Ik twijfel nog waarheen. Bovendien heb ik halverwege 2017 het roer drastisch omgegooid qua voeding en sporten. Door toenemende artrose in mijn rechterknie is hardlopen helaas al weer even verleden tijd. Door een meer uitgebalanceerde voeding en frequente bezoeken aan de sportschool (een combinatie van cardio en krachttraining) ben ik het laatste half jaar toch maar mooi even 10 kilo afgevallen! En ik voel mij daar bijzonder goed bij.

M'n beste vriend ever!

Beste vriend ever!

Mijn motto voor 2018 staat voorop: gezond blijven en blijven genieten van fijne mensen en het leven. Lermoos, Guardamar, New York, Philadelphia, Ibiza: ook in 2018 ga ik weer wat meer van de wereld zien. Ook zal ik in het voorjaar mijn eerste boek afronden: de Top 40 van 040. Het is niet ondenkbaar dat daar nog meer uit voort vloeit. Er zijn wat ideeen over het schrijven van andere boeken. In 2018 zal blijken of die plannen straks ook heel concreet gaan worden! Maak er allemaal in het nieuwe jaar wat moois van. Dat probeer ik ook te doen!

Read Full Post »

Vandaag –op mijn verjaardag- overleed Johan Cruyff. Alleen om die reden zal ik dat nooit vergeten. Een man waarvan je dacht dat-ie onsterfelijk was. De beste Nederlandse voetballer aller tijden. In zijn tijd de beste voetballer van de wereld. Een tikkie eigenwijs. Maar ja, wie is dat nu niet. Ik heb de eer gehad hem diverse malen te interviewen: als voetballer, als trainer en ook in de periode dat hij voetbalanalist bij de NOS was. Hij liep lange tijd als een rode draad door mijn carriere als sportjournalist.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 17.15.00

Mijn eerste ontmoeting met Johan Cruyff was in 1967 of 1968. Het Nederlands elftal kwam bijeen in hotel Duinoord in Wassenaar en daar was een persconferentie. Je kon er zó binnenlopen en wij gingen er voor de schoolkrant van de MULO waar ik toen zat op af. En interviewden Johan Cruyff. Later in mijn jaren bij de NCRV en de NOS interviewde ik hem vaak voor Langs de Lijn: als speler in zijn laatste jaren bij Ajax en Feyenoord, als trainer van Ajax toen hij o.m. in 1987 in Athene de Europa Cup 2 won en later ook toen hij daarna trainer was bij Barcelona.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 17.14.12

Johan Cruyff, na het winnen van de Europa Cup 2 in 1987 in Athene

Ik zag Cruyff excelleren op het WK in 1974, toen ik bij de De Gelderlander werkte en als medewerker van die krant op een supportersbus meereed naar alle wedstrijden van Oranje in Gelsenkirchen, Dortmund en Munchen. De voorzet waaruit Johan Neeskens tegen Brazilie scoorde staat als op m’n netvlies gedrukt. Of de geniale wijze waarop hij in de eerste minuut van de finale tegen West Duitsland een penalty ‘versierde’. Als je Cruyff interviewde, voelde je dat wel. Je interviewde niet zomaar iemand. Er was altijd wel iets van ontzag. Of bewondering.

De laatste keer dat ik hem interviewde was rond 2003/2004, toen Cruyff als analist regelmatig aanschoof bij de Champions League-uitzendingen van Studio Sport. Ik vroeg hem toen voor Langs de Lijn naar zijn mening over de wedstrijden van die avond. Hij kapittelde mij wel eens: “Als we zó gaan beginnen kunnen we net zo goed stoppen met dit gesprek”.

Overal op de wereld kwam je hem ‘tegen’: de taxichauffeur in Sydney kende Johan Cruyff, de douane-beambte in Miami noemde meteen de naam van Cruyff bij het zien van mijn Nederlandse paspoort. Iedereen kende Cruyff. Had hem ooit gezien –al of niet op televisie- of had van hem gehoord.
Ik was vanmiddag geraakt bij het horen van zijn overlijden. En ik ben blij hem in de hoogtijdagen van zijn carriere mee heb mogen maken.

Read Full Post »

Ze gaan veel te snel voorbij, die jaren. Het lijkt wel of het met het ouder worden alleen maar sneller gaat! Nog als de dag van gisteren weet ik dat ik in januari met Wouter ging skien in Tignes, met carnaval vluchtte naar een sneeuw-wit en ijskoud Scheveningen en in maart met Rayke nog even naar Flachau ging. Ik heb het gevoel of het allemaal gisteren gebeurde! 

Met Wouter en Rayke bij Avicii in Ushuaia op Ibiza

Met Wouter en Rayke bij Avicii in Ushuaia op Ibiza

Het jaar 2013 was er een van veel en hard werken, maar ook voldoende tijd voor andere leuke dingen. Het werk trok in 2013 weer behoorlijk aan en dat is voor een zzp’er altijd plezierig! Om het zakelijk te zeggen: ik denk dat ik meer dan uitstekende jaarcijfers kan presenteren! Bovendien vind ik nog altijd dat ik het mooiste vak van de wereld heb, dus ik klaag niet. Ik heb mooie documentaires gemaakt voor PSVtv over het 100-jarig bestaan van de club en heb voor de Eindhovense stadsglossy FRITS en het magazine PSV EHV een aantal lezenswaardige verhalen gemaakt. Niet dat ik er echt heel wakker van lig, maar de ontmoetingen met mijn jeugdheld Nile Rodgers van Chic op het vliegveld van Ibiza en de jongens van Showtek in Amsterdam wil ik hier toch even aanhalen: gewoon kei-gaaf jonguh!!

Met de jongens van Showtek,  Sjoerd en Wouter Janssen bij ADE in A'dam

Met de jongens van Showtek, Sjoerd en Wouter Janssen bij ADE in A’dam

Ik zat in 2013 goed in m’n vel, heb wat stevige beslissingen in mijn prive-leven genomen en ik moet zeggen dat ik daar niet ongelukkig van ben geworden. Sterker nog: ik vind het allemaal prima zo! 2013 was ook het jaar van de mooie getallen: Wouter werd in september 30 jaar, Rayke in december 25. Over ronde getallen gesproken: ook 2014 wordt een mooi jaar. Op 1 april zit ik 40 jaar in de journalistiek. Ik zal in de maanden februari en maart de nodige anekdotes met foto’s uit den ouden doosch in blogvorm prijsgeven. En ik ga dat jubileum in de laatste week van maart in stijl vieren.

Op een betoverend wit strand in Scheveningen!

Op een betoverend wit strand in Scheveningen!

Vanavond –en daar ben ik keitrots op- draai ik als een van de dj’s op het vetste oudejaarsfeest in Eindhoven: op de NYE14-party van Club Vrijdag in het Evoluon! Believe me, het dak gaat er daar af! En voor jullie allemaal geldt: wees trots op de herinneringen uit 2013 en geniet van 2014. Ik hoop dat het je lukt om er een topjaar van te maken! Ik ga het ook proberen. Happy newyear en all the best!!

Read Full Post »


Voor het tweede achtereenvolgende jaar stond de Amerikaanse zanger/componist/producer Nile Rodgers in september 2013 met zijn band Chic in het Ibiza Rocks Hotel in San Antonio. En voor het tweede achtereenvolgende jaar ging het spreekwoordelijke dak eraf. Spreekwoordelijk, want het concert vond plaats in de door hotelkamers omringde openlucht-binnentuin van het hotel in San Antonio. Ruim 3000 voornamelijk Engelse bezoekers waren woensdagavond afgekomen op de trip down to memorylane van deze discoband uit de seventies. 

Nile Rodgers, 61 jaar en nog steeds een topartiest!

Nile Rodgers, 61 jaar en nog steeds een topartiest!

Onder hen opmerkelijk veel jongeren, over wie waarschijnlijk nog niet eens was nagedacht toen Rodgers met Chic zijn grote hits scoorde in de jaren 1976 tot 1978. Niettemin kende het merendeel de teksten uit het hoofd en zong iedereen de klassiekers uit volle borst mee: Van Le Freak tot Good Times, van Dance, Dance, Dance tot andere composities van Rodgers, zoals Lost in Music en We Are Family van Sister Sledge. En natuurlijk de uitsmijter van de show, de recente hit Get Lucky van Daft Punk, die mede door Rodgers is geschreven en gecomponeerd. Rodgers speelde ze natuurlijk geroutineerd, maar met een voor een 61-jarige aanstekelijk enthousiasme.

“Ibiza was so special for two years in a row now. The CHIC-show was crazy tonight. What a joyous madness at Ibiza Rocks Hotel”, twitterde de enthousiaste Rodgers na afloop van zijn show. De bijna 61-jarige Amerikaan benadrukte vanaf het podium nog maar eens, dat alle nummers die hij met zijn band ten gehore bracht, allemaal eigen competities zijn. Want wie wist eigenlijk dat ook Lady van Modjo, I’m Coming Out van Diana Ross, Notorious van Duran Duran, Let’s Dance van David Bowie en Like A Virgin van Madonna allemaal uit het brein van Rodgers komen? De gitarist bracht ze allemaal met een geweldige zeskoppige band, waaronder twee zangeressen. De ruimte voor het podium stond mudvol; bewoners van de hotelkamers konden het concert vanaf hun balkon volgen, als ware het een VIP-room.

Zeskoppige band en twee zangeressen: Chic!!

Zeskoppige band en twee zangeressen: Chic!!

Het geluid in de door vier hotelverdiepingen omgeven binnentuin van het Ibiza Rocks Hotel was voortreffelijk. Jammer was dat Rodgers in zijn anderhalf uur durende show niet alle nummers kon spelen, die hij graag had willen spelen. “Dat lukt simpelweg niet in een tijdsbestek van anderhalf uur, daarvoor is de tijd helaas te kort”, verklaarde Rodgers donderdagochtend op het vliegveld van Ibiza. Ook voor deze rasartiest ging de wekker al weer om vijf uur af: om kwart over negen vertrok zijn vlucht naar Brussel. Donderdagavond wacht al weer de volgende show, in het Antwerpse sportpaleis. Medio september zag ik Rodgers opnieuw, nu in het muziekcentrum in Eindhoven: En weer een goeie show, weer alle klassiekers, weer dezelfde routine en geestdrift. Ik wist wat ik kon verwachten!

Everybody Get Lucky!!

Everybody Get Lucky!!

Nile Rodgers, van 19 september 1952, formeerde in 1976 de funkband Chic, samen met Bernard Edwards. Rodgers heeft een problematische jeugd, zijn ouders zijn heroïnegebruikers. Hij wordt uiteindelijk gered door de muziek. Na een korte periode als gitarist in de band van de Amerikaanse versie van Sesame Street ontmoet hij Bernard Edwards. De klik was enorm en ze vormden een band (The Boiz, later bekend onder de naam the Big Apple Band) waarmee ze in New York optraden. Eind jaren 70 formeerden ze samen de groep Chic. Deze groep heeft zijn eerste wereldhit met het nummer Le Freak. Later bepaalden de Edwards/Rodgers-composties als Good Times, My Forbidden Lover en I want Your Love mede het beeld van verlichte dansvloeren en spiegelbollen. Het nummer Good Times stond aan de basis van het ontstaan van de rap: de melodie diende als sample voor Rapper’s Delight van de Sugar Hill Gang in 1979.

Selfies maken is niet m'n sterkste punt, maar ik heb 'm wel!!

Selfies maken is niet m’n sterkste punt, maar ik heb ‘m wel!! Met Nile Rodgers op Ibiza Airport.

In 1996 sloeg het noodlot toe, toen na een concert in Japan Bernard Edwards aan een hartstilstand overleed. “Ik had nooit gedacht dat ik ooit zonder Bernard nog muziek zou maken, laat staan muziek uit de Chic-tijd zou spelen”, zei Rodgers later in een tv-documentaire. “Maar nu denk ik dat hij het geweldig zou vinden, dat we zoveel jaren later nog steeds veel mensen een plezier doen met onze composities”. Net als zijn ouders raakte Rodgers zelf ook aan de drank en cocaïne. Pas als hij beseft dat de verdovende middelen zijn muzikaliteit bedreigen, besluit hij er mee te stoppen. Eind 2010 werd bij Rodgers prostaatkanker geconstateerd. Vorig jaar vertelde de gitarist zelf, dat hij daarvan weer helemaal was genezen. Recent stond Nile Rodgers weer aan kop van de top 40 met het mede door hem geschreven Get Lucky van het Franse producerscollectief Daft Punk, waar hij zelf ook op meespeelt. Zijn leeftijd van 61 jaar vormt voor Rodgers geen beletsel om flink door te gaan met muziek maken. Hij toert nog steeds de hele wereld over: van Engeland tot Ibiza, van Australië tot de USA, van Kaapstad tot Eindhoven. De BBC maakte recent een uurlange documentaire over Nile Rodgers, The Hitmaker. Een absolute must-see!!

Read Full Post »

Vanmorgen nog eens door mijn blogs van 2011 en 2012 gelezen. Wat is 2012 weer in een sneltreinvaart voorbij gegaan! Het was wat mij betreft weer een jaar van uitersten: een ge-wel-dige 60e verjaardag, een gelukkig goede gezondheid, fijne vakanties in Tignes en op Ibiza, ’n mooie stedentrip naar Berlijn, leuke (disco)feestjes, als ZZP’er nog steeds genoeg werk ‘om-de-hypotheek-te-kunnen-betalen’ en een fijn leven met veel vrienden en vriendinnen. Uitersten? Ja, want het blijft jammer dat mijn grote liefde in 2012 niet ‘bereikbaar’ bleek. Als 2012 al een dieptepunt kende, was het dát wel. Maar ook dat verdwijnt met 2012 naar het verleden. Als 2013 net zo’n jaar wordt als 2012 was, dan zou ik daar op voorhand al dik tevreden mee zijn. wish2012
Vanavond vier ik oud en nieuw met veel fijne mensen, die ik de afgelopen jaren mede dankzij social media als Twitter en Facebook heb leren kennen. Heerlijk, in míjn Eindhoven, met de kids om de hoek, de stad waarin ik woon, werk en leef. Ik zou het allemaal voor geen goud willen missen!

Read Full Post »