Feeds:
Berichten
Reacties

Het jaar 2017 zal mijn boeken in gaan als het jaar waarin ik 65 jaar werd. Tuurlijk, da’s een mijlpaal. Je krijgt pensioenuitkering, je ontvangt AOW; da’s allemaal heel plezierig, want je hoeft er niets voor te doen. Maar met pensioen gaan? Nee joh! Ik blijf gewoon lekker werken. Dat heb ik het afgelopen jaar gedaan en dat blijf ik ook in 2018 doen. Achter de geraniums zitten is niets voor mij. Ik moet wel eerlijk toegeven dat het niet onplezierig voelt dat met die uitkeringen de druk er een beetje vanaf is.

Hawaii 2017

Hawaii 2017: Pipeline Beach

2017 was een fijn jaar. Privé en zakelijk. Jansen Media & Events behaalde prima jaarcijfers: de beste sinds 2010! Ik behoor gelukkig tot de categorie ZZP’ers met zoveel werk als ik zelf wil, en dat is prettig. Het stelt je in staat wat gemakkelijker je eigen tijd in te delen en ook andere dingen te doen. Genieten van mijn kleinzoon bijvoorbeeld, hij is mijn beste vriend ever! Genieten van familie, vrienden en vriendinnen, van popconcerten en dancefestivals, van gezellig drinken en eten in de heerlijke Eindhovense binnenstad. En mooie reizen te maken: van Ibiza tot Hawaii, van Flachau tot Guardamar en Malaga, ook in het nieuwe jaar staat er al weer van alles op de rol. Met carnaval naar Guardamar, in april naar New York en Philadelphia, van de zomer natuurlijk naar Ibiza en in oktober wil ik ook weer een mooie reis maken. Bali? Australie? Weer Miami? Of toch San Francisco? Ik twijfel nog waarheen. Bovendien heb ik halverwege 2017 het roer drastisch omgegooid qua voeding en sporten. Door toenemende artrose in mijn rechterknie is hardlopen helaas al weer even verleden tijd. Door een meer uitgebalanceerde voeding en frequente bezoeken aan de sportschool (een combinatie van cardio en krachttraining) ben ik het laatste half jaar toch maar mooi even 10 kilo afgevallen! En ik voel mij daar bijzonder goed bij.

M'n beste vriend ever!

Beste vriend ever!

Mijn motto voor 2018 staat voorop: gezond blijven en blijven genieten van fijne mensen en het leven. Lermoos, Guardamar, New York, Philadelphia, Ibiza: ook in 2018 ga ik weer wat meer van de wereld zien. Ook zal ik in het voorjaar mijn eerste boek afronden: de Top 40 van 040. Het is niet ondenkbaar dat daar nog meer uit voort vloeit. Er zijn wat ideeen over het schrijven van andere boeken. In 2018 zal blijken of die plannen straks ook heel concreet gaan worden! Maak er allemaal in het nieuwe jaar wat moois van. Dat probeer ik ook te doen!

Mooie dag vandaag: ik heb het gehaald: 65 jaar. 😉 Tot voor kort was 65 de pensioengerechtigde leeftijd, maar dankzij de laatste kabinetten Rutte moet ik daar dus nog even negen maanden bijtellen. Het zij zo.

Hahaha, zo gingen we vroeger in bad! Zal in 1953 of 1954 geweest zijn….

Ik snap ook wel, dat het anders allemaal niet meer te betalen is. Soms is de makkelijkste weg niet de beste weg. En korten op de AOW is ook al weer zowat. Er zijn genoeg mensen die het met hun beetje AOW en géén pensioenuitkering lastig zat hebben, dus om daar ook nog eens op te gaan korten? Ik kan er wel negen maanden op wachten. Gelukkig dat mijn vader in de pensioenverzekeringsbranche bij Nationale Nederlanden werkte en er al op jonge leeftijd op aandrong om dat voor straks goed te regelen. Maar ik had destijds weinig oog voor straks. Wie wel? Ik was 25! Daarom ben ik hem met terugwerkende kracht zeer dankbaar dat ik zijn advies destijds ter harte heb genomen. Dat kostte –zeker als ZZP’er- jarenlang maandelijks heel wat kruim. De premie was niet mals, maar vanaf deze maand gaat het Pensioenfonds Nederlandse Omroep uitkeren. Nu zijn zíj aan de beurt. En ik hoop echt van ganser harte dat ze er nog wel even aan vastzitten. En in december komt daar dus ook AOW bij.

Met terugwerkende kracht ben ik hem dankbaar voor zijn pensioenadvies!

Vijf-en-zestig jaar. Is dat oud? Toen ik zelf jong was, vond ik mensen van 65 wel oud, ja. Toen mijn vader in 1988 met pensioen ging was hij 60 en ik 35. Hij was in getal een oude(re) man, maar was nog heel vitaal. Tenniste volop, dronk zijn biertje en oude jenever en rookte z’n Caballero’s. Totdat hij een paar jaar ná zijn pensioen een hartaanval kreeg. Vanaf dat moment heb ik mijn vader langzaam aan een oude man zien worden. Geteisterd door de gevolgen van die hartaanval en later getekend door een steeds sterker wordende dementie. Maar hij werd toch maar mooi bijna 84!

Dus, ik ben nu 65. Dat is bijna 20 jaar van de leeftijd af, die mijn vader werd. En zíjn moeder, mijn oma, werd 95! Dat verschil is dertig jaar! Ik voel me soms echt nog 45, 50 jaar. Oké, er zijn vrijdagavonden dat ik me 28 voel en vervolgens zaterdagochtenden dat ik me 82 voel. Snap je? Maar dat ligt ook aan mijzelf. Soms wil de geest méér dan het lichaam aan kan. Dat merk ik natuurlijk wel en dat is denk ik ook het grootste probleem van mijn leeftijdsgroep. Maar 65 is voor mij vooral een getal. Ik ben gelukkig gezond, alhoewel de artrose in mijn rechterknie serieuze vormen aan het aannemen is. Het mij zo favoriete hardlopen heb er daarom al aan moeten geven. Maar ik wil wel in conditie blijven en dus mountainbike ik regelmatig, zwem af en toe en doe ik wekelijks wat inspanningen in de sportschool. Die knie, daar kunnen ze straks wel een keer wat aan doen. Als het zover is. Dat is dan ook de enige klacht. En: ik vóel me niet oud. In mijn optiek is iemand van 80 oud. Of van 90. Maar niet iemand van 65. Tenminste, zo voel ík dat.

In oktober naar Hawaii!

Ik ben van plan dat de komende jaren zo te houden: in conditie blijven, qua werk dingen doen die ik nog steeds de moeite waard vind. Genieten van mijn kinderen en van mijn kleinzoon Julian bijvoorbeeld. Ik wil hem zien opgroeien, zien voetballen of hockeyen (opa rijdt wel naar uitwedstrijden….) en daarnaast ga ik tijd vrij maken om met wat grote reizen nog een aantal mooie plekjes op de wereld te zien. In oktober ga ik naar Hawaii, voor 2018 staan Los Angeles, San Francisco en Las Vegas op het programma, een jaar later wil ik naar het noorden van Amerika, naar Seattle, Portland en Minneapolis. En op de bucketlist staan ook nog Philadelphia/Detroit/Chicago, Nieuw Zeeland, Japan en Argentinie. Jansen kan wat dat betreft nog wel even vooruit, ik hoop dat het mij gegeven is om die bucketlist jaar-na-jaar af te kunnen vinken. O ja, en ik mei ga ik natuurlijk gewoon naar Ibiza.

Bucketlist: Seattle in het noorden van de USA

En ik blijf natuurlijk werken. Dat is voor mij elke dag wat anders: elke dag andere mensen, elke dag ander nieuws, elke dag andere uitdagingen. Of dat nu PSVTV, OranjeRoodTV, het Eindhovens Dagblad, FRITS Magazine, Ziggo Sport of Eurosport is: ik vind het allemaal nog veel te leuk om ermee te stoppen. Nu maar hopen, dat ze mij ook nog leuk (en goed) genoeg vinden! 😉 Vooral dat tussen haakjes geldt natuurlijk. Belangrijk is voor mij ook het gevoel te hebben dat ze mij er graag bij hebben!

Vijf-en-zestig. Ik heb het de afgelopen week al in de laatste sneeuwresten van deze winter in Oostenrijk gevierd en ga het vandaag vieren met mijn kids, aanhang en kroost. Met een goed glas wijn, een lekkere hap en een hoop gezelligheid. Mooier kun je je 65e niet vieren, vind ik.

Altijd prima condities in Flachau

Altijd prima sneeuwcondities in Flachau

We komen al 27 jaar in Flachau, een niet al te groot wintersportplaatsje zo’n 60 kilometer onder Salzburg, vlak vóór de Tauerntunnel, waar doorheen de A10 nog zuidelijker voert.

Flachau is in die 28 jaar enorm gegroeid, niet in de laatste plaats door haar meest bekende inwoner, Hermann Maier, Herminator, de beste skier uit de jaren rond de eeuwwisseling. Maier was een marketinginstrument voor Flachau, dat normaal gesproken niet te betalen zou zijn geweest. De Hermann Maier Weltcupstrecke en de gelijknamige skischool, zijn anno 2017 nog tastbare herinneringen aan de man die tijdens de Olympische Winterspelen van Nagano zo spectaculair ten val kwam.

Goeie liftverbindingen naar top van de Griessenkar

Goede en snelle liftverbindingen naar top van de Griessenkar

Dat Flachau is inmiddels een beetje ons tweede thuis geworden. We kennen er de weg, we kennen er de mensen: Theo, Sepp en Gitte van de Hofstadl, Thomas van de Dampflessel, wat wij traditioneel ‘de burgemeester’ noemen, naar Thomas’ vader Hans Weitgasser, die jarenlang burgemeester van Flachau was. We kennen Mathilde en Peter Walchhofer, waar we doorgaans wonen en we kennen Ernst Brandstaetter, de baas van de liftmaatschappij. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Iedere keer als wij Flachau binnen rijden is het toch een beetje thuiskomen. Dan heb je meteen dat gevoel dat je op je plek bent.

Flachau heeft geen spectaculair skigebied, maar het is er wel fijn. De pisten op de berg De Griessenkar zijn overzichtelijk en altijd in goede sneeuwconditie, je vind er in een dag je weg en doe je wat moeite dan kun je vanuit Flachau ook naar de skigebieden Altenmarkt-Zauchensee en Wagrain/St. Johann. Soms heb je daar dan wel de bus voor nodig. Als ik echt wil toerskien ga ik het liefst naar Espace Killy in Tignes en Val d’Isere in Frankrijk. Maar in combinatie met gemutlichkeit zoek ik toch steeds weer Flachau op. Al 27 jaar.

img_2090

Links Julian, rechts Rayke, allebei anderhalf jaar oud! 😉

In 1990 was mijn dochter Rayke anderhalf jaar, toen ze voor het eerst meeging naar Flachau. Het was haar eerste kennismaking met sneeuw. Ze leerde er vervolgens skien en werd er in 2006 zelfs skilerares bij skischool Fun & Pro. Afgelopen week vierden wij de jaarwisseling van 2016 naar 2017 in Flachau. Met Marc, Rayke en haar zoontje Julian, die precies anderhalf jaar oud was. Zijn eerste kennismaking met sneeuw. Tot op heden is de cirkel rond. Benieuwd of hij de rest van zijn ski-leven ook het pad van zijn moeder volgt.

Vandaag –op mijn verjaardag- overleed Johan Cruyff. Alleen om die reden zal ik dat nooit vergeten. Een man waarvan je dacht dat-ie onsterfelijk was. De beste Nederlandse voetballer aller tijden. In zijn tijd de beste voetballer van de wereld. Een tikkie eigenwijs. Maar ja, wie is dat nu niet. Ik heb de eer gehad hem diverse malen te interviewen: als voetballer, als trainer en ook in de periode dat hij voetbalanalist bij de NOS was. Hij liep lange tijd als een rode draad door mijn carriere als sportjournalist.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 17.15.00

Mijn eerste ontmoeting met Johan Cruyff was in 1967 of 1968. Het Nederlands elftal kwam bijeen in hotel Duinoord in Wassenaar en daar was een persconferentie. Je kon er zó binnenlopen en wij gingen er voor de schoolkrant van de MULO waar ik toen zat op af. En interviewden Johan Cruyff. Later in mijn jaren bij de NCRV en de NOS interviewde ik hem vaak voor Langs de Lijn: als speler in zijn laatste jaren bij Ajax en Feyenoord, als trainer van Ajax toen hij o.m. in 1987 in Athene de Europa Cup 2 won en later ook toen hij daarna trainer was bij Barcelona.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 17.14.12

Johan Cruyff, na het winnen van de Europa Cup 2 in 1987 in Athene

Ik zag Cruyff excelleren op het WK in 1974, toen ik bij de De Gelderlander werkte en als medewerker van die krant op een supportersbus meereed naar alle wedstrijden van Oranje in Gelsenkirchen, Dortmund en Munchen. De voorzet waaruit Johan Neeskens tegen Brazilie scoorde staat als op m’n netvlies gedrukt. Of de geniale wijze waarop hij in de eerste minuut van de finale tegen West Duitsland een penalty ‘versierde’. Als je Cruyff interviewde, voelde je dat wel. Je interviewde niet zomaar iemand. Er was altijd wel iets van ontzag. Of bewondering.

De laatste keer dat ik hem interviewde was rond 2003/2004, toen Cruyff als analist regelmatig aanschoof bij de Champions League-uitzendingen van Studio Sport. Ik vroeg hem toen voor Langs de Lijn naar zijn mening over de wedstrijden van die avond. Hij kapittelde mij wel eens: “Als we zó gaan beginnen kunnen we net zo goed stoppen met dit gesprek”.

Overal op de wereld kwam je hem ‘tegen’: de taxichauffeur in Sydney kende Johan Cruyff, de douane-beambte in Miami noemde meteen de naam van Cruyff bij het zien van mijn Nederlandse paspoort. Iedereen kende Cruyff. Had hem ooit gezien –al of niet op televisie- of had van hem gehoord.
Ik was vanmiddag geraakt bij het horen van zijn overlijden. En ik ben blij hem in de hoogtijdagen van zijn carriere mee heb mogen maken.

Het wordt een beetje traditie: op de laatste dag van het jaar in een korte blog even terugkijken. Nog even de twaalf maanden van dit jaar de revue laten passeren. Kort gezegd: 2015 was een prima jaar, zakelijk èn privé. Jansen Media & Events draaide prima jaarcijfers, de beste sinds 2010. Ik heb hockeyclub Oranje Zwart, Eurosport en het Eindhovens Dagblad als nieuwe opdrachtgevers binnengehaald; daar ben ik heel blij mee en tevreden over!

Bij Flying Dutch op Strijp-S in Eindhoven

Bij Flying Dutch op Strijp-S in Eindhoven

Privé was het een heel stabiel jaar: genoten van de liefde, fijne en gezellige dingen gedaan, waaronder het concert van Fleetwood Mac op 1 juni jl. in de Ziggodome en twee dagen daarvóór Flying Dutch in Eindhoven. Daarmee zijn meteen de twee muzikale hoogtepunten van het jaar genoemd.

Over muziek gesproken: in 2015 was het ook een mooi moment om een punt te zetten achter mijn dj-activiteiten. Het is mooi geweest. Ik vind het wel mooi om zelf het moment van stoppen te bepalen. Op 23 januari doe ik het nog één keer, voor familie, vrienden, vriendinnen en bekenden, maar dan is het toch echt ‘schluss’.

Mijn grote geluk uit 2015: JB!

Mijn grote geluk uit 2015: JB!

Ik ben twee keer lekker wezen skien, in Tignes en met mijn verjaardag in Flachau en deze zomer heb ik de vakantie maar een keer overgeslagen omdat het werk teveel tijd en aandacht vroeg! Die schade haal ik in 2016 wel weer in! 😉

Maar al het bovenstaande valt in het niet bij het grote geluk dat mij in 2015 overkwam: de geboorte van JB, Julian Benjamin, zoon van dochter Rayke en schoonzoon Marc, op 29 augustus. Uit verhalen wist ik dat het bijzonder is om opa te worden. Ik kon mij er op voorhand wel íets bij voorstellen, maar dat het mij zóveel zou doen, had ik niet voor mogelijk gehouden. Daarom is 2015 toch echt het jaar van die kleine grote vent van mij. Van JB!

eddy_dijk9

Laatste klusje bij Dijk9…

Het geweldige marathon-feestje bij Dijk9 was zondagavond het laatste klusje van mijn ‘alter ego’ Eddy Jones. Na zoveel jaren draaien vind ik het mooi geweest.

Het kost me fysiek steeds meer moeite; een uurtje draaien is oké, maar ik trek dat soort lange sessies van vier, vijf tot wel zes uur niet meer. Toen ik vanmorgen uit bed kwam wist ik het ook weer! Ik ben geen 18 meer, hè? En als ik draai, dan sta ik niet als een zoutzak achter de dj-booth. Dan doe ik mee, zo ben ik nou eenmaal!

Ik heb wel eens grappend gezegd dat ik wil voorkomen dat ze gaan vragen “of die oude grijze man achter de dj-booth weg kan”. Nou is dat gelukkig nog nooit gebeurd. Maar dat moment wil ik vóór zijn en ik wil graag zelf bepalen wanneer ik stop, voordat anderen dat voor mij doen. Gisteren vond ik een mooi moment. Ik speelde al langer met het idee. Draaien bij Dijk9 was de afgelopen vijf jaar één van de leukste klussen die er door het jaar heen waren. Eerder heb ik natuurlijk bijna acht jaar de 70’s-80’s party Classics Dance Night’s overal in Brabant gedraaid. En de laatste jaren af en toe bij de Wildeman, Playerz, de Gaper en Berlage achter de dj-booth gestaan. Na zo’n topfeestje als afgelopen zondag is het een goeie gelegenheid om zeggen dat het mooi is geweest. En dat is het ook geweest: kei-mooi! Jullie allemaal bedankt voor de support!

000_0016Het is vandaag precies 12 jaar geleden: 29 juli 2003. Het was een aanvankelijk gewone vakantiedag in Zuid-Frankrijk, eerst een beetje zonnen aan het zwembad op de camping, ’smiddags met de voetjes in het zand op het strand bij Frejus. Zo’n niets-aan-de-hand-dag eigenlijk.

In de verte waren rookwolken van een enkele bosbrand, maar wij maakten er ons geen zorgen over. Er kwamen echter steeds meer blusvliegtuigen die water hapten uit zee, wij vonden dat een fascinerend gezicht. Vliegtuigen die in een duikvlucht zeewater schepten om de branden te blussen. De massale rookwolken kwamen echter steeds dichterbij en zorgden in de loop van de middag voor een angstig gevoel. 000_0018

De weg naar de campings bleek afgesloten, we werden gedwongen om de auto langs de weg te parkeren. Het vuur van bosbranden naderde en bedreigde een aantal campings, 10.000 vakantiegangers werden nog savonds in aller ijl geëvacueerd. Ook onze camping wordt bedreigd. Ik doe met m’n mobiele telefoon verslag op Radio 1 en in het late NOS-Journaal op televisie. Ik ben tenslotte ongewild verslaggever in rampgebied en interview mensen die met caravan-en-al op de vlucht slaan voor het vuur. We slapen die nacht in de auto en in een vliegtuighangar op veldbedden. Smorgens vroeg zit ik weer in het Radio 1-Journaal.

Daags erna konden we terug naar de camping. Ik zie smeulende karkassen van tenten en caravans, verbrandde bomen, verschroeide aarde. Onze camping was er goed vanaf gekomen. Maar overal die penetrante brandlucht. Alsof het vuur elk moment weer kon oplaaien. Ik wilde maar één ding: weg! Het was m’n meest bizarre zomervakantie ooit!

000_0008

Verbrandde karkassen van tenten en caravans

000_0032

Verschroeide aarde langs de weg naar de campings

000_0007

Hier stonden tenten en caravans

000_0033

En overal die penetrante brandlucht!

Deze week waren er wéér bosbranden bij Frejus. Dat leverde een onprettig dejavu-gevoel op, na precies 12 jaar…

 

 

 

 

 

Van links naar rechts: John McVie, Stevie Nicks en Mick Fleetwood

Van links naar rechts: John McVie, Stevie Nicks en Mick Fleetwood

In 2007 kocht ik de DVD The Dance van Fleetwood Mac. Of, eerlijk gezegd, ik kopieerde hem van iemand. Voor thuisgebruik. Zelden heb ik zo genoten van dit door MTV geregistreerde concert. Vooral van de begeleiding van de USC Trojan Marching band op Tusk en Don’t Stop was geweldig. Op dát moment beloofde ik mijzelf dat ik Fleetwood Mac ooit nog eens live zou zien. Dat stond sindsdien hoog op m’n bucketlist. Het duurde bijna acht jaar. Maandag 1 juni 2015 was het zover, in de Ziggodome in Amsterdam.

Even een stukje muziekonderwijs: Fleetwood Mac is een Brits-Amerikaanse band, in 1967 aanvankelijk als bluesband opgericht. Mick Fleetwood, John McVie en Peter Green scoorden een aantal grote hits: Need Your Love So Bad, Albatross, Oh Well part 1 en Man Of The World.
Green stapte begin jaren zeventig uit de groep. Drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie zijn tot de dag van vandaag de constante factor in de groep. De komst van de songwriters Christine McVie in 1970 en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham in 1975 gaf de groep een enorme boost. Het album Rumours uit 1977 geldt als één van de best verkochte albums ter wereld. Ook hier kende het succes zijn keerzijde: de relationele problemen tussen John en Christine McVie en tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks zorgden voor grote spanningen in de studio en legden meermalen een bom onder het voortbestaan van Fleetwood Mac. Mick Fleetwood ging persoonlijk failliet, Stevie Nicks ging bijna ten onder aan drugsverslaving en John McVie had een alcoholverslaving. Problemen overigens, die allemaal opgelost werden.

Mick Fleetwood

Mick Fleetwood

Het album The Dance in 1997 bracht de groep weer in de spotlights, mede door de al genoemde fraai geregistreerde MTV-opname. Christine McVie trok zich een jaar later terug uit de groep, door psychische problemen. Om overigens dit jaar weer terug te keren.

Anno 2015 stond Fleetwood Mac met On With The Show dus in de 1975-bezetting op het podium van de Ziggodome. Hun vermogen wordt geschat op 100 miljoen dollar. Per persoon. Christine McVie is na 17 jaar afwezigheid weer terug en is met haar 72 (!!) jaar de oudste van het stel, Lindsey Buckingham met z’n 66 jaar de jongste. Daar tussenin Mick Fleetwood (68), John McVie (70) en Stevie Nicks (68). Leeftijden die aan het optreden niet af te lezen waren. Alle topsongs van het succesvolle album Rumours kwamen in de ruim twee uur durende show voorbij.

Stevie Nicks en Lindsey Buckingham

Stevie Nicks en Lindsey Buckingham

Het geluid in de Ziggodome was geweldig, de zangpartijen van Nicks, Buckingham en McVie klonken vrijwel zoals ze ook vroeger klonken. Toch kon ik niet aan de indruk ontkomen dat er her en der een geluidsband ter ondersteuning meeliep. De blazerssectie die we hoorden op Tusk stond immers niet op het podium. En het geluid klonk meermalen net iets voller dan je van de instrumentale bezetting op het podium zou mogen verwachten.

Niettemin was de opbouw van het concert prima: na de opening met The Chain kwam You Make Loving Fun als tweede nummer en de andere nummers van Rumours (Dreams, Rhiannon, Everywhere, Little Lies, Go Your Own Way en Don’t Stop) afgewisseld met een enkel nummer van het album Tango In The Night. Vooral de twee psychedelisch klinkende nummers Gold Dusk Woman en I’m So Afraid maakten veel indruk. Dat geldt trouwens ook voor het door Buckingham akoestisch gezonden Big Love (met virtuoos gitaarspel) en voor World Turning, met een geweldige drumsolo van Mick Fleetwood. Het slotakkoord was voor Christine McVie; 72 jaar maar er is nog geen sleet op te bekennen. Swingend op haar keyboards en een nog glaszuivere stem. Zij sloot de avond af met Songbird.

Christine McVie (72)

Christine McVie (72)

Dit concert onderstreepte nog eens dat Fleetwood Mac tot een van de grootste bands aller tijden behoort en dat alle bijna 100 uitverkochte concerten van de wereldtournee On With The Show bewijzen dat er nog steeds veel belangstelling is voor de muziek van de band. Maar eerlijk gezegd moeten we ons ook afvragen hoelang de show nog on gaat. Want de leeftijden, lees: jaren, gaan nu natuurlijk wel een keertje tellen.

Concert: Fleetwood Mac On With The Show
Datum: maandag 1 juni 2015
Locatie: Ziggodome Amsterdam

Grappig dat een nauwelijks kleine discussie op Twitter kan leiden tot deze blog! Een collega van het ED had het op Twitter gisteren over het inlassen van een rookpauze. Ik meende dat het woord inlassen niet correct was en dat het zou moeten gaan om iets ingelasten. En twitterde dat terug. Maar daar zat ik dus fout. Inlassen betekent volgens het woordenboek ‘iets tussenvoegen’. Je kunt dus wel een rookpauze inlassen, maar nooit een sportwedstrijd aflassen. Veel gebruikt, maar niet correct. Een sportwedstrijd wordt afgelast.

In mijn beginjaren bij Omroep Brabant was er een oudere collega, Ab Klaassens, die maandelijks onze geschreven nieuwsberichten onder de loep nam en daar op zijn eigen –vaak humoristische wijze- commentaar bij gaf. Zo was er ooit een bericht dat de leiding van FC Den Bosch zich zorgen maakte over de leegloop van spelers. Waarop hij er gevat bij zette: ‘Hoezo? Hadden ze diarree dan?’ Juist nu ik zelf al vele jaren werkzaam ben in de journalistiek, stoor ik mij ook best vaak aan foutief en oneigenlijk taalgebruik. Het te pas en te onpas verkeerd gebruiken van de woorden dan en als bijvoorbeeld. Of hun en zij. Of dat populaire taalgebruik op social media als me vader en me vrienden.

Presentatie op Radio 1 in de jaren '90 en '00 natuurlijk met zo correct mogelijk taalgebruik!

Presentatie op Radio 1 in de jaren ’90 en ’00 natuurlijk met zo correct mogelijk taalgebruik!

Ook in de sprekende sportjournalistiek worden nog steeds veel taalfouten gemaakt. Waarschijnlijk onbedoeld, als spreektaal, maar toch. Voorbeeld: je kunt nooit met nul-één winnen of verliezen. Je verliest of wint altijd met één-nul. Of je nu uit of thuis speelt. De tussenstand of eindstand daarentegen kan weer wèl nul-één zijn.
Een verslaggever van een clubwebsite gebruikte lange tijd het woord rustverslag. Boeiend, een verslag van de rust! Maar hij bedoelde daarmee het verslag van de eerste helft, dat hij in de rust schreef en online zette!
En wat dacht je van het bij NOS Langs de Lijn te pas en te onpas gebruikte woord einduitslag! Dat was zo’n beetje het stopwoordje van presentator Tom van ’t Hek. Is een uitslag niet altijd al eind?? Net zoals eindresultaat. Resultaat is altijd al eind. Nog eentje: een voetballer kan nooit een doelpunt scoren. De betekenis van het woord scoren is: doelpunt maken. Dus óf je scoort óf je maakt een doelpunt. Luister maar eens naar sportuitzendingen hoe vaak dat fout gebruikt wordt! Ik heb trouwens zelf jarenlang de fout gemaakt door de begrippen linkse en linker door elkaar te halen. Ik sprak in Langs de Lijn altijd over de linkse kant van het veld. Totdat regisseur Ferry de Groot mij daar een keer of wat op wees!

Ik weet, sommige grammaticale fouten zijn geen echte fouten, maar zijn in de loop der jaren verworden tot spreektaal. Maar ik ben van de generatie die nog steeds graag spreekt over ‘een aantal mensen gaat naar de wedstrijd’ in plaats van ‘een aantal mensen gaan naar de wedstrijd’. Een aantal is een enkelvoudig begrip en dus is het gaat in plaats van gaan. Het gaat om het aantal. Niet om de mensen. Er zijn nog steeds collega’s die het woord thans regelmatig gebruiken. Tegenwoordig of nu vind ik minder oubollig! Zo vind ik geschreven ‘de voorzitter heeft meegedeeld’ of ‘hij gaat deelnemen aan de voorronde’ heel mooi. Maar in spreektaal vind ik het not done. Dan is het ‘de voorzitter heeft gezegd’ of ‘hij gaat meedoen aan de voorronde’. Dat is ook mijn tip, die ik altijd aan jonge, beginnende sportverslaggevers meegeef: vertel het simpel, net zoals je het over de rand van de schutting tegen je buurman zou vertellen.

Han Hollander, de vader van het wollig sport-taalgebruik!

Han Hollander, de vader van het wollig sport-taalgebruik!

Dit gaat over correct taalgebruik. Niet over wollig of hyper taalgebruik. Dat mag van mij best in de sportjournalistiek en is ook van alle jaren, van alle generaties. Wat te denken van stoempen, geparkeerd staan, asfalteczeem, aan het elastiek hangen, d’r op en d’r over, een ontsnapping of een treintje opzetten? Tuurlijk dat gaat over wielrennen. Wijlen sportverslaggever Han Hollander was natuurlijk de vader van het wollige taalgebruik: ‘hij schoot het bruine monster door een woud van benen tussen het houtwerk tegen de touwen. En na de thee werden de bordjes verhangen en tapten de gasten uit een ander vaatje’. Zoiets dus!

De gebeurtenissen in Parijs de afgelopen week hebben ons allemaal weer aan het denken gezet over onze vrijheid van meningsuiting. En over onze persvrijheid. Hoe een groot goed dat is. Zeker journalisten moeten altijd kunnen zeggen en schrijven wat ze willen. Satirisch of niet. Kritisch of niet. Zonder dat dat represailles zoals de afgelopen week in Parijs tot gevolg heeft.

Op de perstribune/commentaarpositie in de Kuip in Rotterdam

Op de perstribune/commentaarpositie in de Kuip in Rotterdam

Als sportjournalist heb ook ík de intolerantie van dichtbij ervaren. Ik ben als verslaggever van Langs de Lijn –lopend met mijn koffertje met apparatuur met NOS-logo bij een stadion- regelmatig uitgescholden voor kut-NOS. Of kanker-NOS! Ik ken collega’s die niet meer naar bepaalde stadions gaan, omdat hen een te nadrukkelijke geaardheid voor een andere club wordt verweten. Onzin natuurlijk. Maar ze worden er bedreigd, ze voelen zich er niet veilig. Ze kijken de wedstrijd wel op tv. Thuis of op de redactie. Ook ken ik een collega die steevast van zijn auto het schildje met de naam van zijn autodealer onder zijn gele nummerplaat laat verwijderen, om elk verband met zijn herkomst uit Hilversum te vermijden. Triest dat dat nodig is. Hilversum werkt bij sommige clubs als de bekende rode lap op de even bekende stier. Onvoorstelbaar eigenlijk.

Er is een tijd geweest –in de jaren negentig- , dat ik mij op de perstribune van Feyenoord niet zo veilig voelde. Regelmatig werden verslaggevers daar door supporters op niet mis te verstane wijze geïntimideerd. Als je als radioverslaggever iets té enthousiast reageerde op een goal van de andere partij, was je aan de beurt. Dan was je niet voor hún! Echt, ik heb het aan den lijve meegemaakt. Een neefje van mij is ooit op Schiphol bij vertrek voor ’n vakantie door een Arnhemmer beschimpt omdat hij een N.E.C.-shirtje droeg. Onvoorstelbaar! En, het gebeurt nog stééds.
Als verslaggever voor SuperSport, de voorloper van Sport1, was ik eens op bezoek bij VfL Bochum in Duitsland. Daar heeft mijn Audi het een keer flink moeten ontgelden: ruitenwissers en buitenspiegels bleken na de wedstrijd afgebroken, lak was behoorlijk beschadigd. Er was overheen gelopen. Tja, Duitse auto, maar Nederlands nummerbord, hè?

De perstribune in de Amsterdam Arena.

De perstribune in de Amsterdam Arena.

Ook anno 2015 worden niet alleen bij voetbalstadions nog steeds auto’s vernield, omdat er een mini-shirtje van de verkeerde club aan de raam hangt. En komen supporters in het nauw omdat ze een sjaal van de verkeerde club dragen. Zit je bij een wedstrijd van je club niet in het uitvak, maar gewoon op de eretribune, dan kan juichen bij een goal van jouw club je wel eens duur komen te staan. Het gebeurd zelfs in businessrooms! Het is -anno 2015- te gek voor woorden.

De afgelopen week heeft ons weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Vrijheid is in alle opzichten ons grootste goed. Vrijheid van meningsuiting is de hoeksteen van de democratie. Persvrijheid is daar een onmisbare schakel in. Laten we daar zuinig op zijn. Opdat je kunt zeggen wat je wilt. En kunt juichen voor je eigen club. Waar je ook bent. Zonder dat je dat duur komt te staan.