Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘WK’

Natuurlijk kijk ik deze dagen zoveel mogelijk wedstrijden van het WK Voetbal in Brazilie. En ik hoor en lees ook de kritiek op de collega-verslaggevers, die in Brazilie vaak onder lastige omstandigheden hun werk doen. Denk daar ook eens aan! Natuurlijk zijn het fantastische trips, maar het is hard werken, veel wachten, een hoop reizen, lange dagen maken. Niet erg hoor, want het is geweldig om erbij te zijn, om met je neus voor aan te staan!

De NOS-equipe voor het WK 1990 in Italie. met o.m. Jack van Gelder (nog met haar!), Kees Jansma en Evert ten Napel.

De NOS-equipe voor het WK 1990 in Italie. Met o.m. Jack van Gelder (nog met haar!), Frank Snoeks, Kees Jansma en Evert ten Napel.

Ik heb drie, eigenlijk vier WK’s meegemaakt. Als verslaggever was ik betrokken bij de WK’s van 1990 in Italie, 1994 in Amerika en 1998 in Frankrijk en als reisleider was ik bij het WK van 1974 in Duitsland. Ik werkte toen net een paar maanden als leerling-journalist bij De Gelderlander, dat voor haar lezers busreizen naar de WK-wedstrijden in Duitsland organiseerde. En op die bussen waren reisleiders nodig en toen dat verzoek langs kwam was ik de eerste om m’n vinger op te steken! Dus maakte ik vrijwel alle wedstrijden –behalve de finale- mee: de poule-wedstrijden tegen Zweden, Bulgarije en Uruguay en de tweede ronde tegen Polen, Argentinie en Brazilie. Ik herinner mij nog een wedstrijd tegen Uruguay in de regen in Gelsenkirchen en die sensationele wedstrijd met goals van Cruyff en Neeskens tegen Brazilie in Dortmund.

Het WK van 1990 in Italie was mijn eerste WK als verslaggever. Ik maakte deel uit van de NOS-equipe en had Milaan als uitvalsbasis. Jack van Gelder deed de wedstrijden van Oranje dat op Sicilie bivakkeerde. Ik deed alle belangrijke schaduwwedstrijden, zoals die van Belgie, Brazilie (met Romario!) en Engeland (met bondscoach Boby Robson). Belgie speelde tegen Zuid-Korea, Uruguay en Spanje. Die wedstrijden waren allemaal in Verona. Brazilie speelde haar wedstrijden in Genua, ik heb ook nog Engeland-Ierland in Bologna gedaan en dan waren er ook nog de diverse trainingen en persconferenties. Ik deed vrijwel alles per trein en reed af en toe -als we toevallig dezelfde wedstrijd deden-  met TV-collega Evert ten Napel mee. Die had een huurauto.

Mijn accreditaties van de WK's van 1990 en 1998

Mijn accreditaties van de WK’s van 1990 en 1998

Veel vrije tijd was er niet. Reizen en wachten slurpte veel tijd op, maar ik vond het geweldig. Collega Carl Huybregts van de (toen nog) BRT nam mij op sleeptouw in het Belgische kamp, waar prima te werken viel. Ik heb dat toernooi weinig van Oranje meegekregen, maar was wel aanwezig bij DE wedstrijd: de uitschakeling tegen West-Duitsland in San Siro in Milaan. Met het spuugincident Frank Rijkaard vs. Rudi Voller. Dat vergeet je nooit meer. Ik herinner mij ook nog dat ik op het vliegveld bij vertrek naar Milaan de compact-cassette (weten we nog wat dat is?) van Jeff Lynne’s Armchair Theatre kocht. Die heb ik gedurende de vele uren treinreizen grijs gedraaid!

Mijn tweede WK was die van 1994 in Amerika, maar dat WK heb ik beleefd als eindredacteur van de nachtelijke uitzendingen van Langs de Lijn in Hilversum. Door het tijdsverschil waren alle wedstrijden in onze nachten en er moesten WK-journaals met interviews en beschouwingen gemaakt worden. Interessante klus en ook hel zinnig om als verslaggever de andere kant van de uitzendingen mee te maken!

Journalistenforum op Radio 1 met o.m. Valentijn Driessen (Telegraaf), Paul Onkenhout (Volkskrant) en Matty Verkamman (Trouw)

Journalistenforum op Radio 1 met Valentijn Driessen (Telegraaf), Paul Onkenhout (Volkskrant), Chris van Nijnatten (AD) en Matty Verkamman (Trouw)

Het WK waar ik de beste herinneringen aan beleef is het WK in Frankrijk in 1998. Daar had ik vier weken lang een multifunctionele taak: interviews bij Oranje (trainingen en wedstrijden), schaduw-wedstrijden van poulegenoot Belgie volgen en offtube andere interessante duels doen. Vooral dat laatste deed nogal wat stof opwaaien, want het op je hotelkamer verslaan van wedstrijden voor de radio, terwijl je naar de televisie keek, was tot die tijd not done. Het verwijt dat wij de luisteraar belazerden vind ik niet terecht. Ik heb daar al eens eerder een blog over geschreven.

We zaten in Zuid-Frankrijk in een hotel in Menton. Daar zaten verder vrij veel bejaarden, zodat het plaatsje al snel omgedoopt was in Dementon. Niettemin was het een vrij ideale uitvalsbasis. Je zat zo op de snelweg, het was vlakbij La Turbie, waar niet allen het Oranjehotel, maar ook het complex van AS Monaco de trainingsbasis van Oranje was en ook Roquebrun Cap Martin was dichtbij: daar was elke avond de talkshow van Barend en Van Dorp: voor ons van de radio ook handig om bepaalde mensen even te spreken. Bovendien was er op het dakterras van ons hotel elke avond een speciale uitzending van Studio Sport, waar altijd spelers van het Nederlands elftal aanwezig waren. Die konden wij voor de radio dan ook meteen interviewen! Ik weet ook nog dat ik in mijn groene BMW 318 in twee dagen van oost naar west ben gereden om Belgie-Zuid-Korea in Bordeaux te doen: de ene dag 900 km heen, inchecken in hotel, wedstrijd doen, interviews maken en doorspelen, slapen en de volgende dag weer 900 km terug.

Fraai stuk in het AD over de NOS-radio-equipe in Frankrijk.

Fraai stuk in het AD over de NOS-radio-equipe in Frankrijk.

Leuk waren ook de speciale uitzendingen, die wij op rustdagen maakten: een journalistenforum op het terras van het hotel om met collega’s van dag en weekbladen te praten over de prestaties van Oranje. Het werk van de NOS-radio-equipe (Ron de Rijk, Bram Gaillard en ik) leverde zelfs nog een mooi verhaal in het Algemeen Dagblad op.

Tijdens dat WK in Frankrijk maakte ik voor het eerst kennis met de gemakken van internet. Niet dat daar al zoveel op te vinden was, maar mijn laptop met Compuserve-(inbel)internet en Netscape-browser opende toch deuren, die tot die tijd voor mij gesloten bleven. Zestien jaar geleden was het nieuw, nu onmisbaar in het hedendaagse communicatieverkeer!

Read Full Post »

Soms is journalistiek een kwestie van een lange adem. En van veel geduld. Je duikt als journalist in een zaak, die je graag boven water wilt hebben, maar niet altijd lukt dat meteen. Of: soms wil je graag iemand snel na een sportprestatie interviewen, omdat dan de emotie nog hoog zit en de adrenaline nog alle kanten op knalt. Maar soms wil of kan een sporter dan niet direct. Dan moet je wachten. Als je dat niet kunt of geen geduld hebt, dan kun je beter geen journalist worden.

Zomaar een mixed zone met collega's die atlete Marion Jones willen interviewen....

Zomaar een mixed zone met collega’s die atlete Marion Jones willen interviewen….

Ik zeg wel eens wat kort door de bocht dat ik dit werk nu 40 jaar doe: ik heb 30 jaar gewacht en 10 jaar gewerkt! Dat is natuurlijk onzin, maar het geeft wel aan dat er veel productieve tijd verloren gaat aan het wachten: in de mixed-zone op de sporter die jij net wilt interviewen. Je zult zien dat die net als laatste de kleedkamer uitkomt. Of wachten op de trainer die je na de training even wilt interviewen over blessures en de consequenties daarvan voor de opstelling. Maar die eerst nog een bespreking met zijn technische staf heeft. Dat kost je zo een uurtje of twee. Wachten tot ze tijd voor je hebben. Bobby Robson was daar in zijn PSV-tijd een meester in. Die liet mij rustig tot een uur of half drie, half vier vrijdagsmiddags wachten en zei dan doodgemoedereerd: “Oh Eddy, you’re still waiting for me?” Om daar aan toe te voegen: “If you ask rude questions, I’ll kill you!” Waarmee de toon meteen gezet was. Of Guus Hiddink, die mij wel eens zei dat hij aan mijn lichaamstaal kon zien, dat ik op hete kolen zat en snel met een interview naar Hilversum wilde. Dan liet-ie mij nog even extra lang wachten!

Soms gaat het wel snel, zoals hier bij triathleet Rob Barel in Sydney 2000.

Soms gaat het wel snel, zoals hier bij triathleet Rob Barel in Sydney 2000.

Wachten. In de mixed-zone bij evenementen was dat heel gebruikelijk. Wachten tot de sporter de kleedkamer uitkwam. Bij PSV tartte ik altijd het lot om juist die speler te willen interviewen die het langst in bad bleef liggen, die nog uitgebreid behandeld moest worden of die van huis uit toch al niet de snelste met aankleden was. Bij grote evenementen als Olympische Spelen of EK’s en WK’s had je ook nog wel eens de pech, dat de speler of sporter die je wilde interviewen eerst nog even langs de dopingcontrole moest. En ook dat kan best even duren! Wachten in een mixed zone is geen sinecure. Het is er druk, alle collega’s willen graag vooraan het hek staan en snel hun werk doen. Uitzendingen en deadlines wachten niet. Jij wel! Ik herinner mij nog EK 1996 in Engeland en WK 1998 in Frankrijk. Ingeklemd tussen Jaap van Essen van De Gelderlander/GPD en Anton Lippold van het ANP wachten op een speler die hopelijk iets wilde zeggen. Sommigen liepen altijd door zonder iets te zeggen, zonder op of om te kijken. Winston Bogarde, Edgar Davids, Clarence Seedorf bijvoorbeeld. Maar anderen hadden altijd tijd voor de pers.  Ronald en Frank de Boer, Phillip Cocu, Jaap Stam, Wim Jonk en ook de bondscoach, destijds Guus Hiddink. Ze hadden er misschien niet altijd zin in, maar ze deden het wel en dat valt te prijzen.

UEFA-perscef Rothenbueller kwam na uren wachten met de uitslag van de strafzaak in de zaak 'staafgooier' UEFA versus Ajax.

UEFA-perscef Rothenbueller kwam na uren wachten met de uitslag van de strafzaak in de zaak ‘staafgooier’ UEFA versus Ajax.

Wachten. Dat was bijvoorbeeld ook het geval bij de spraakmakende strafzaak van het Disciplinaire Comite van de UEFA in Zurich, eind jaren tachtig. Ajax was door de UEFA gedaagd omdat een of andere mafkees tijdens een Europese wedstrijd een ijzeren staaf richting de doelman van Austria Wien had gegooid. Ik heb die hele strafzaak destijds voor NOS-radio verslagen. Omdat het een besloten zitting van het Disciplinaire Comite betrof was het dus wachten, wachten en …nog eens wachten! Tot de toenmalige UEFA-perschef Rothenbueller de verzamelde Nederlandse pers een communique kwam voorlezen. Zie foto! Dat was uiteindelijk na uren wachten.
Ik vond dat wachten nooit een probleem. Natuurlijk kwam ik wel eens in de knel met een uitzending of deadline, maar soms loonde het lange wachten ook. Soms had ik net voor de radio toch dat ene interview, terwijl andere collega’s al waren afgehaakt. Dan bezorgt je dat toch wel weer zo’n yes-gevoel: goed dat ik even heb gewacht. Zo had ik bij het WK 98 in Frankrijk op een avond Guus Hiddink opgespoord. Die zat in een uitzending van Barend en Van Dorp bovenop een berg in het idyllische plaatsje Roquebrun Cap Martin. En na die uitzending ging-ie nog even vrolijk door met socializen met allerlei bekenden, terwijl hij wist dat ik voor NOS-radio een reactie van hem wilde registreren op de koppeling aan Argentinie in de halve finale. Dat had net die avond van Engeland gewonnen. Uiteindelijk kon ik dat interview doen en loonde het wachten van naar schatting anderhalf uur. Dat zijn dan toch de dingen die blijven hangen. Niettemin vraag ik me af wat nu werkelijk gewonnen heeft de afgelopen veertig jaar: werken of wachten!

Read Full Post »